Πόσα λεφτά και άλλους πόρους – όπλα, οχήματα, είδη τεχνολογίας κλπ – έστειλε η Ευρωπαϊκή Ένωση στη σημερινή κυβέρνηση της Ουκρανίας;
Σε ποιες περιπέτειες έβαλαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τους λαούς της Ευρώπη, πόσο έβλαψαν τις οικονομίες τους και διατάραξαν τις διεθνές ισορροπίες τους, χάνοντας διπλωματικό κεφάλαιο; Πόσες φορές η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη, έκλεισε τα μάτια στη διαφθορά του ουκρανικού καθεστώτος;
Σήμερα, ενώ η Ευρώπη συνεχίζει να μιλά για κυριαρχία και διεθνή τάξη, γράφεται αθόρυβα το τελευταίο κεφάλαιο της αποικιοκρατίας.
Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ειδικά η Γαλλία, προσπαθούν να καλύψουν τη στρατηγική τους υποχώρηση πίσω από νομικά και ιστορικά προσχήματα, αλλά η πραγματικότητα είναι σκληρή: η ισχύς των μεγάλων παικτών υπερβαίνει τις θεωρητικές αρχές κυριαρχίας.
Η Γροιλανδία, το «missing puzzle» της Αμερικής στον Βόρειο Ατλαντικό, αναδεικνύεται σήμερα ως κρίσιμο στοιχείο στον παγκόσμιο ανταγωνισμό ΗΠΑ – Ρωσίας – Κίνας, ενώ το διεθνές δίκαιο μετατρέπεται σε εργαλείο νομιμοποίησης, όχι περιορισμού, της στρατηγικής ισχύος.
Σίγουρα, οι καλύτερες ευχές όλων θα συνοδεύσουν τον ΥΠΕΞ, Γιώργο Γεραπετρίτη, στην επίσημη επίσκεψή του στην Λιβύη, στην Τρίπολη του Ντμπεϊμπά και στη Βεγγάζη του Χαφτάρ, μην και πετύχει να συμμαζέψει την επικίνδυνα εκτρεπόμενη σχέση της Ελλάδας, με την καίρια αυτή χώρα της Ανατολικής Μεσογείου.
Ευχές για κάτι καλύτερο, πάντως, από την επίσκεψη του ιδίου στο Κάιρο, αρχές Ιουνίου, για πυρόσβεση στην κρίση περί την Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά…
Οι καλύτερες ευχές μας, μεν. Αλλ’ όχι με την λογική της αποδοχής –αμάσητων!– των όσων υπόσχεται να μας δώσει το επίσημο αφήγημα την επόμενη μέρα. Γιατί το λέμε αυτό; Επειδή όλο και περισσότερο – σε περιβάλλον συνεχιζόμενης επικοινωνιακής κυριαρχίας της Κυβέρνησης – η μικρομεσαία χώρα, που είναι η Ελλάδα καταλήγει να δείχνει όλο και περισσότερο ξέμπαρκη.
Το περασμένο Σάββατο έγινε γνωστό ότι ο πρόεδρος Μπάιντεν όσο ασκούσε τη θητεία του κοιμόταν από τις 5 το απόγευμα! Λίγες μέρες πριν έγινε γνωστό ότι ο άνθρωπος αυτός έχει τεράστιο πρόβλημα υγείας με τον επελαύνοντα καρκίνο, το οποίο απέκρυπτε το επιτελείο του από τον αμερικανικό λαό τα τελευταία χρόνια
Δύο βδομάδες πριν, συνεργάτες του αποκάλυψαν στον αμερικανικό Τύπο ότι συχνά είχε απώλεια προσανατολισμού και γι’ αυτόν τον λόγο χάρασσαν μέσα στον Λευκό Οίκο όπου έμενε με διακεκομμένες γραμμές τη διαδρομή του προς το γραφείο του ή προς άλλους χώρους για να μη χάνεται!
Τελείωσαν οι παρελάσεις των υποψήφιων Προέδρων. Η ονοματολογία πήρε τέλος, αφού παρήλασαν οι εξ επαγγέλματος πολιτικοί, οι καθ’ υποτροπήν κομματάνθρωποι, οι καθ’ επιλογήν σωτήρες και οι καθ’ έξιν οιστροπλήγες βερμπαλιστές ρήτορες.
Ο κ. Τασούλας, ωκεανολόγος της παραλλαγής του ύφους, με πολιτικές αποτυχίες ως δημοτικός άρχοντας και ως υπουργός Πολιτισμού, αλλά υπερψηφισμένος ως πρόεδρος Βουλής, θα είναι ο νέος ΠτΔ.
Και η νεοελληνική ζωή κάτω από τις στρατηγικές έντασης θα σκοτώνει όλες τις ελπίδες και θα πυροβολεί κάθε έξοδο από ένα σύστημα το οποίο επενδύει στην περιθωριοποίηση των πολιτών.
Στις εξελίξεις στο τρίγωνο Τουρκίας – Συρίας – Λιβάνου κρίνεται ο τρόπος με τον οποίο θα υπάρχουμε ως κράτη η Κυπριακή και η Ελληνική ∆ημοκρατία τον 21ο αιώνα. Η Τουρκία έχει στόχο την ενοποίηση του τριγώνου αυτού.
Αν κλείσει με επιτυχία αυτός ο κύκλος, θα ακολουθήσει ο κύκλος του τριγώνου Τουρκία – Κύπρος – Ελλάδα, πάντα στο πλαίσιο του «νεοοθωμανικού ονείρου» του Ερντογάν.
Επειδή το κείμενο του Ibrahim Karagül, γενικού διευθυντή της «Yeni Safak», περιγράφει με ενάργεια τον πρώτο κύκλο, θεωρούμε ότι αξίζουν η ανάγνωση και η μελέτη του από τους αναγνώστες μας και όχι μόνο:
Η Τουρκία πρέπει να βιαστεί.
Η καινούργια χρονιά ξεκίνησε με μια πολιτική σύγκρουση που έβριθε πολιτικών μηνυμάτων. Τα οποία έστειλαν οι εκπρόσωποι της τέχνης στην πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση του δήμου Αθηναίων στο Σύνταγμα, εκφράζοντας αλληλεγγύη στον βάρβαρα πληττόμενο Παλαιστινιακό λαό.
Και στα οποία απάντησε, σε ρόλο εκπροσώπου της συντηρητικής δεξιάς πολιτικής, το γνωστό εξαπτέρυγο της κυβέρνησης Μητσοτάκη και πρόσφατα εγκωμιασθείς από τον Άδωνι Γεωργιάδη, ο δημοσιογράφος Άρης Πορτοσάλτε.
Για όποιον δεν μπορεί ή δεν θέλει να διαχωρίσει την προοδευτική από την αντιδραστικά συντηρητική σκέψη, επιμένοντας ότι αυτοί οι διαχωρισμοί είναι σήμερα ξεπερασμένοι, ας παρακολουθήσει τις αντιδράσεις στη γιορτή που οργάνωσε ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας.
Μετά το Καστελόριζο και την Κρήτη, ήρθε η σειρά της Κύπρου, να υποστηρίξει η Τουρκία, πέραν πάσης νομικής πρόβλεψης και διπλωματικής ορθοφροσύνης, ότι δεν διαθέτει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), παρότι, το σε πλήρη ισχύ Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, προβλέπει ρητά ακριβώς το αντίθετο!
Από τις πολλές παρενέργειες της ανατροπής του καθεστώτος Ασαντ στην Συρία και την ένοπλη κατάληψη της εξουσίας από τους τζιχαντιστες της ομάδας του επικηρυγμένου ηγέτη Μοχάμεντ αλ Γκολάνι, είναι ο ενισχυμένος ρόλος που έχει η Τουρκία στις εξελίξεις στη Συρία και ευρύτερα στην ταραγμένη περιοχή, με το τουρκικό ενδιαφέρον να εστιάζεται στις οριοθετήσεις τον θαλασσίων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο και της «αποκαθήλωσης» των Κούρδων της Συρίας, παρότι μετείχαν στην ανατροπή του Ασαντ και πολέμησαν στο πλευρό των Αμερικάνων για την εξουδετέρωση, προσωρινή έστω, του ISIS.
Μετά τις ανεκδιήγητες δηλώσεις της ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια είναι υπό διαπραγμάτευση με την Τουρκία, η γενική διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ και καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου κ. Μαρία Γαβουνέλη τώρα υποστηρίζει ότι «η ασταθής στασιμότητα» της ελληνοτουρκικής προσεγγίσεως συνδέεται με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό. Και διερωτάται σκοπίμως αν για να εισέλθει η ελληνοτουρκική σχέση στο επόμενο επίπεδο, θα πρέπει να διερευνηθεί και η εξίσωση 4+1. Η κ. Γραβουνέλη δεν τολμά να πει ποιο είναι το πέμπτο μέλος (+1) της διασκέψως. Αλλά αυτό το υπαινίχθηκε σαφώς ο ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτης στην συνέντευξή του στον Real: το ψευδοκράτος!
Ευτυχώς είναι και η Ρουμανία, για να σκεφτόμαστε ότι από το Μητσοτακιστάν υπάρχουν και χειρότερα. Σήμερα Κυριακή, στη γειτονική μας βαλκανική χώρα επρόκειτο να διεξαχθεί ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών.
Προχθές Παρασκευή το Συνταγματικό δικαστήριο της Ρουμανίας «ακύρωσε συνολικά την ψηφοφορία». Ο ουσιαστικός λόγος; Θα εκλεγόταν πρόεδρος ο ακροδεξιός νικητής του πρώτου γύρου!
Ο φιλορώσος, ακροδεξιός Καλίν Γκεοργκέσκου ήταν άγνωστος πριν τις πρώτες εκλογές, στις οποίες ήρθε πρώτος με ποσοστό σχεδόν 23%. Οι δημοσκοπήσεις του έδιναν μονοψήφια ποσοστά, λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές. Η κεντροδεξιά Έλενα Λασκόνι, ήρθε δεύτερη με 19%.
Καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής και Βουλευτής Ηρακλείου, notismarias@gmail.com
Της «Κορέας» γίνεται κυριολεκτικά λόγω Ουκρανίας στον γαλλογερμανικό άξονα αλλά και στη Σεούλ όπου ο Πρόεδρος της Νότιας Κορέας Yoon Suk Yeol κήρυξε στρατιωτικό νόμο που τελικά κράτησε λίγες ώρες μετά την αντίδραση της αντιπολίτευσης της χώρας (https://amp.cnn.com 3/12/2024).
Κοινό χαρακτηριστικό και στις τρείς περιπτώσεις είναι ότι η κρίση προκλήθηκε λόγω της αδυναμίας των ηγετών και των τριών χωρών να πετύχουν την έγκριση των αντίστοιχων κρατικών προϋπολογισμών για το 2025. Προϋπολογισμών που χαρακτηριζόταν αφενός μεν από αύξηση φόρων, μείωση δαπανών και λιτότητα και αφετέρου από την εκτόξευση των στρατιωτικών δαπανών όλων αυτών των χωρών και την παροχή απλόχερης βοήθειας στην Ουκρανία. Μέλη των G-20 Γαλλία, Γερμανία και Νότια Κορέα είναι ως γνωστόν στη γραμμή Μπάιντεν και ΝΑΤΟ για στήριξη της Ουκρανίας και επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία.
Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Η προηγούμενη θητεία του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σημαδεύτηκε από τις υπόνοιες- και ενίοτε τις δημόσιες αναφορές- ότι η πολιτική συμπεριφορά του απέναντι στον Μητσοτάκη επηρεαζόταν από την τρίμηνη παρακολούθηση του από την ΕΥΠ το 2021.
Ο ίδιος κατάθεσε «μηνυτήριες αναφορές» και έκανε «παράσταση» στον Άρειο Πάγο. Αλλά μήνυση κατά συγκεκριμένων προσώπων -που θα ενεργοποιούσε αμέσως την ανακριτική διαδικασία- δεν κατέθεσε ποτέ. Παρότι δυο τουλάχιστον ήταν γνωστά, με ονόματα, διευθύνσεις και τηλέφωνα – μετά την -απομάκρυνσή τους από τις θέσεις τους.
Τώρα που έκλεισε η «εβδομάδα Μέρκελ», δηλαδή οι κάθε είδους αναφορές στο βιβλίο της πρώην Γερμανίδας καγκελαρίου, πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.
Τα απομνημονεύματα της άλλοτε ισχυρότερης γυναίκας στον κόσμο σίγουρα παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Όταν μάλιστα περιέχουν λεπτομέρειες για το χαμόγελο του Αλέξη Τσίπρα ή την αμηχανία του Γιώργου Παπανδρέου, προσφέρονται για ενδιαφέρον πολιτικό κουτσομπολιό. Ποια είναι όμως η αλήθεια, για μία χώρα με μνήμη χρυσόψαρου;
Η Μέρκελ είναι η βασική υπεύθυνη για το αδυσώπητο, τιμωρητικό πρόγραμμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα μετά τη χρεοκοπία της. Στα πιο ζουμερά αποσπάσματα του βιβλίου («Ελευθερία», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο), τα οποία δυστυχώς παραμέρισε η δεσπόζουσα δίψα των πρωινάδικων για κους-κους, η Γερμανίδα πολιτικός αποκαλύπτει την κάθετη άρνηση της σε οποιοδήποτε σχέδιο βοήθειας προς την Ελλάδα, που της προτείνουν οι άλλοι ηγέτες της ΕΕ το 2010, στην αρχή της κρίσης.
Μανώλης Κοττάκης
Με την έκδοση των πολιτικών απομνημονευμάτων της καγκελαρίου Μέρκελ («Ελευθερία», εκδόσεις Μεταίχμιο, σε μετάφραση της Έμης Βαϊκούση και επιμέλεια – διόρθωση του δικού μας Γιώργου Γιαννούση) κλείνει ο κύκλος.
Έχουν πλέον μιλήσει όλοι οι ξένοι ηγέτες που πρωταγωνίστησαν στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης του 2010: Ο Ομπάμα, η Μέρκελ, ο Γκόρντον Μπράουν και βεβαίως, ο Σόιμπλε.
Η διήγησή τους επιβεβαιώνει σε μεγάλο βαθμό όλα όσα έχουν υποστηρίξει οι Έλληνες πρωταγωνιστές: Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο εκπρόσωπος της Ελλάδος στο ∆ΝΤ Τάκης Ρουμελιώτης, ο Χάρης Καστανίδης (εν μέρει), ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου (εν μέρει) και ο νεοδημοκράτης Γιάννης Παπαθανασίου. Όλοι τους, πλην του τελευταίου, υπουργοί του ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν.
“Η ανεξάρτητη Ελληνική Δικαιοσύνη εξέδωσε σήμερα μια απόφαση – σταθμό, βγάζοντας τις «κουκούλες» από τους ψευδομάρτυρες της σκευωρίας της Novartis. Η Δημοκρατία μας είναι ανθεκτική. Η αλήθεια θα λάμψει».
Η δήλωση αυτή του κυβερνητικού εκπροσώπου για την άρση της προστασίας των δύο προστατευόμενων μαρτύρων στην υπόθεση του σκανδάλου Novartis τονίζει πόσο ανεξάρτητη είναι η δικαιοσύνη και αποκρύπτει πως… την βοήθησε λίγο και η κυβέρνηση με μια νυχτερινή τροπολογία που έμοιαζε σαν παραγγελία.
Μία από τις φράσεις που χαρακτηρίζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις – και όχι μόνο αυτές σε όλο τον κόσμο – είναι το «casus belli», που προέρχεται από τα Λατινικά και σημαίνει «αφορμή πολέμου».
Συγκεκριμένα, ως casus belli θεωρείται μία πράξη ή ένα γεγονός που είτε προκαλεί είτε χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει έναν πόλεμο. Το casus belli περιλαμβάνει άμεσες προσβολές ή απειλές κατά του έθνους που κηρύσσει τον πόλεμο, ενώ ένα casus foederis περιλαμβάνει προσβολές ή απειλές κατά του συμμάχου του – συνήθως ενός που δεσμεύεται από ένα σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας. Έτσι, οποιοδήποτε από τα δύο μπορεί να θεωρηθεί πράξη πολέμου. Η κήρυξη πολέμου περιέχει συνήθως μια περιγραφή του casus belli που οδήγησε το εν λόγω μέρος να κηρύξει πόλεμο σε ένα άλλο μέρος.
«Ένα κόμμα μόνο αναπτυσσόμενο ζει. Όταν πάψει να ανέχεται τις νέες ιδέες, πεθαίνει…» (Α. Μπέβεριτζ, γερουσιαστής ΗΠΑ)
Το σημερινό άρθρο γράφτηκε με αφορμή όσα θλιβερά παρατηρούνται στην πολιτική μας ζωή αυτά τα χρόνια και κυρίως γι’ αυτά που συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες σε κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία είναι σημάδια παρακμής, και με θλίψη τα παρακολουθούν οι πολίτες γιατί είναι έκδηλα σημάδια της παρακμής και στην πολιτική μας ζωή.
Είναι αρκετοί πλέον αυτοί που συνειδητοποιούν, έστω και αργά, ότι το κακό ήρθε από μακριά. Το χρονικό μιας πλήρους μετάλλαξης δεν διαμορφώνεται από την μια στιγμή στην άλλη.
Όμως απαραίτητο για να μην “χαθούμε στην μετάφραση”, είναι να επισημάνουμε ποια ήταν η πραγματική κατάσταση της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο και την επικράτηση της σύνολης Δεξιάς.
Είναι ιστορικά πλέον καταγεγραμμένο και από συντηρητικούς πολιτικούς και ιστορικούς, ότι το κυρίαρχο κλίμα, τουλάχιστον την δεκαετία 1950-60 ήταν ιδιαιτέρως ζοφερό για τους ηττημένους. Περιθωριοποίηση, ωμοί διαχωρισμοί, στιγματισμοί, ανηλεές κυνηγητό, στρατοδικεία, εξορίες, καταθέσεις, καθημερινή ή περιοδική παρακολούθηση των υπόπτων του συστήματος, με δύο λόγια μια καταιγιστική τρομοκρατία.
Στις μεγάλες διεθνείς κρίσεις που εκδηλώνονται σε αλλεπάλληλα επεισόδια, με δυσδιάκριτα όρια ευθυνών των αντιμαχομένων (το περίφημο «ποιος ήρξατο χειρών αδίκων»),
και ιδιαίτερα όταν αυτές προκύπτουν από χρονίζουσες διενέξεις που περιέχουν στοιχεία θρησκευτικού ή φυλετικού μίσους, δημόσιες τοποθετήσεις του τύπου «είμαστε μ’ αυτόν» ή «είμαστε με τον άλλον» δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Ελλάδας.
Πολύ περισσότερο όταν αυτές οι τοποθετήσεις εκφέρονται με χουλιγκανικό ύφος από πολιτικούς τυχοδιώκτες, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, που μέχρι προχθές ήταν σφοδρός επικριτής της μίας πλευράς, της πασιφανώς ισχυρότερης, αλλά σήμερα ξεσπαθώνει υπέρ της, με κραυγές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και προφανή στόχο να εξιλεωθεί για τον -καταγεγραμμένο στο παρελθόν- αντισημιτισμό του.
