Η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι η ύψιστη εκδοχή συντεταγμένης εξουσίας που ασκείται, προκειμένου να μεταβληθεί, εντός των προβλεπόμενων από το ίδιο ορίων, το Σύνταγμα χωρίς να θίγεται ο σκληρός πυρήνας των μη υποκείμενων σε αναθεώρηση διατάξεων που προστατεύονται από τη λεγόμενη ρήτρα αιωνιότητας (άρθρο 110, παρ. 1).
Σε συντάγματα όπου τέτοια ρήτρα δεν υπάρχει, αναπτύσσεται η θεωρία της λεγόμενης βασικής δομής προκειμένου να προστατευθεί αυτός ο σκληρός πυρήνας. Η αναθεώρηση του Συντάγματος συνιστά παρ’ όλα αυτά μια προσωρινή αναστολή της αυστηρότητας του τυπικού (δηλαδή του γραπτού και αυστηρού) Συντάγματος.
Από το κυρίαρχο κράτος στο «κράτος-μέλος»
Αυτή όμως είναι μια ειδυλλιακή περιγραφή. Το κυρίαρχο εθνικό κράτος έχει δώσει προ πολλού τη θέση του στο «κράτος-μέλος», σε ένα κράτος περιορισμένης και διαμοιρασμένης κυριαρχίας που κινείται εντός του πλαισίου της διεθνούς έννομης τάξης και, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, εντός του πλαισίου της ενωσιακής έννομης τάξης.














