Το «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη μοιάζει πλέον ακυβέρνητο, καθώς τα εσωτερικά του μέτωπα πολλαπλασιάζονται και τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα δεν μπορούν να κρύψουν τη στρατηγική του κατρακύλα.
Την ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί απεγνωσμένα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από τις συνεχείς διπλωματικές υποχωρήσεις, οι ίδιοι οι βουλευτές και τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας διαψεύδουν τα κυβερνητικά αφηγήματα.
Σοβαρή διαφωνία από την κυβερνητική γραμμή για το καλώδιο και την ενημέρωση της Τουρκίας εξέφρασε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής στην εκδήλωση που διοργανώνεται από την Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου στο Πολεμικό Μουσείο. Ο Καραμανλής ζήτησε να μην υπάρξει καμία ενημέρωση έγγραφη ή προφορική στην Τουρκία.
Ταυτόχρονα ο Κώστας Καραμανλής εξέφρασε την ανησυχία του για το κοινωνικοπολιτικό μοντέλο στην Ευρώπη και μίλησε για τις μεγάλες αντιδράσεις σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο πρώην πρωθυπουργός στην ηλεκτρική διασύνδεση Κάσου- Κύπρου, εκφράζοντας την αντίθεσή του σε οποιαδήποτε διαδικασία θα μπορούσε να εκληφθεί ως αναγνώριση δικαιώματος της Τουρκίας να εγκρίνει ελληνικές δραστηριότητες στο Αιγαίο.
Μάλιστα, προειδοποίησε ότι μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργούσε επικίνδυνο προηγούμενο, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Μετά από αυτό, δεν θα μπορούμε πια να κάνουμε τίποτα στο Αιγαίο, χωρίς την άδεια της Τουρκίας. Ακόμη και το παραμικρό έργο υποδομής μεταξύ των νησιών μας πια». Ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η τουρκική στρατηγική δεν περιορίζεται σε επιμέρους διαφορές με την Ελλάδα, αλλά αποσκοπεί σε συνολική ανατροπή του υφιστάμενου καθεστώτος στο Αιγαίο.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΙΑΖΙΑΣ - Επίτιμος Α/ΓΕΣ
Άκρως δυσμενής εξέλιξη στα εθνικά μας θέματα και στην εξωτερική μας πολιτική .
Η Βουλή της Ανατολικής Λιβύης προχώρησε σε μια αμφιλεγόμενη κίνηση , επικυρώνοντας το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο θαλάσσιων ζωνών, ενώ παράλληλα ήρε το εμπάργκο στις πολιτικές σχέσεις με την Τουρκία, που διατηρούσε από το 2020 .
Επτά χρόνια μετά τον στρατηγικό αιφνιδιασμό που υπέστη η Χώρα μας με την υπογραφή του τουρκολιβυκου μνημονίου και τότε η Χώρα μας είχε ενημερωθεί από τις υπηρεσίες μας από το 2011-2012 , χωρίς ομως και τότε να αντιδράσουμε έγκαιρα , πάλι αιφνιδιαστήκαμε .
Του Χρήστου Καπούτση.
Η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της ανατολικής Λιβύης, στις 20 Οκτωβρίου, και η αμερικανική αντίδραση αποκαλύπτουν δύο όψεις του ίδιου προβλήματος για την Αθήνα.
Η πρώτη είναι η αποτυχία της Ελληνικής Διπλωματίας, να αποτραπεί η πολιτική νομιμοποίηση μιας συμφωνίας που αγνοεί τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών στην οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών. Η δεύτερη είναι η αμερικανική επιλογή να ζητήσει «καλόπιστο διάλογο», χωρίς να τοποθετηθεί ευθέως για τη νομική εγκυρότητα του μνημονίου.
Η διαρκώς αυξανόμενη πεποίθηση ότι αυτό που βιώνουμε δεν είναι μια ακόμα οικονομική κρίση, αλλά μια απόλυτη κρίση.
Λίγες μέρες πριν – τις μέρες που ο κόσμος κοινωνικός ξεσηκωμός (για προσβάσιμη στέγη, φθηνότερα καύσιμα και είδη πρώτης ανάγκης και σύγχρονα σχολεία) βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη, με το γεγονός να δεσπόζει στα πρωτοσέλιδα των ελληνικών ΜΜΕ, ένα πολλαπλό… ζηλόφθονο. ερώτημα επικρατούσε στα αριστερόστροφα time line των social media: «Γιατί στην Ελλάδα δεν τρέχει τίποτα; Γιατί αυτοί και όχι εμείς; Γιατί οι Έλληνες δεν ξεσηκώνονται όπως οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Βέλγοι, ακόμα και οι Αλβανοί;».
Και οι ερωτώντες, ποτέ θυμωμένοι – ποτέ απεγνωσμένοι – πάντα τοξικοί, «πυροβολούσαν» την «γ@@@@@@η την κυβέρνηση», τους «τάδε και τους μπήκε τους πολιτικούς» ή την… άτιμη και απαθή κοινωνία του καναπέ. Δηλαδή, εαυτούς και αλλήλους…
Nέα σκληρή επίθεση στον Κ. Μητσοτάκη αλλά και τον ΥΠΕΞ Γ. Γεραπετρίτη εξαπολύει ο πρώην πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς χαρακτηρίζοντας την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου ως «τον ορισμό της αποτυχίας» και το δόγμα των ήρεμων νερών στα ελληνοτουρκικά ως κορυφαίο λάθος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά τις συμφωνίες Μαδρίτης και Ελσίνκι, με τις οποίες αναγνωρίστηκαν ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή.
Επίσης, ζητάει για μία ακόμη φορά την αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής και την αποπομπή του κ. Γεραπετρίτη την οποία και χαρακτηρίζει μονόδρομο.
Η Ευρώπη κινδυνεύει εδώ και χρόνια κυρίως γιατί οι ελίτ της έχουν αποκοπεί από την κοινωνική βάση και γιατί ελλείπει από την ΕΕ η κεντρική ιδέα που θα μπορούσε την επανεκκινήσει.
Οι διαδηλώσεις σε Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία ή Ιταλία δεν είναι η αιτία του κακού αλλά το σύμπτωμα. Και έπεται η συνέχεια για όσους δεν έχουν γνώση και τρόμο Ιστορίας. Διερωτώνται οι κυρ Παντελήδες του πλανήτη γιατί κρατάνε παλαιστινιακές σημαίες αυτοί που διαδηλώνουν στη Γαλλία και γιατί καίνε τα Louis Vuitton καταστήματα;
Επειδή οι δεύτερης και τρίτης γενιάς Καντονά και Ζιντάν στην Γαλλία αισθάνονται αλληλέγγυοι μ’ έναν λαό που υφίσταται κι αυτός – σύμφωνα με τον ΟΗΕ – γενοκτονία. Κάτι θυμούνται και οι ίδιοι από τους γονείς ή τους παππούδες τους για τα όσα συνέβησαν π.χ στην Αλγερία ή τη Νιγηρία. Πολύ πρόσφατα. Βλέπετε η ιστορία επιστρέφει αμείλικτη σε όσους δεν έχουν μνήμη. Κάτι ξέρουν και οι Αρμένιοι ή οι Πόντιοι. Κάτι ξέρουν και οι Ίωνες ή οι Κωνσταντινουπολίτες. Φαρισαίοι υποκριταί!
Σε περίοδο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης, βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, αναδεικνύεται ξανά ότι οι καλύτεροι φίλοι και σύμμαχοί του, είναι οι αντίπαλοί του: στην αντιπολίτευση, αλλά και εντός της ΝΔ.
Ενώ η κυβέρνηση χάνει νέο έδαφος, από τις νέες αποτυχίες της στην εσωτερική πολιτική και στο διπλωματικό πεδίο και ταυτόχρονα τρέμει το ενδεχόμενο να περάσουν τα σύνορα όσα συμβαίνουν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, τα δυο κόμματα που θα μπορούσε να φοβάται – το ένα ως αξιωματική αντιπολίτευση στη Βουλή και το άλλο ως, μονοπρόσωπη έστω, εξωκοινοβουλευτική απειλή – κάνουν απλώς τους Κουταλιανούς: Περιορίζονται σε άσφαιρες δηλώσεις.
Με μια δραματική επιστολή – κόλαφο, ο Αρχιεπίσκοπος πρώην Σιναίου Δαμιανός φέρνει την Ελληνική Κυβέρνηση και την ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος προ των ιστορικών τους ευθυνών, καταγγέλλοντας ανοιχτά ότι η ιστορική Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά «πουλήθηκε» στην Αίγυπτο με πρόσχημα μια ψεύτικη δικαστική διαδικασία.
Ο πρώην προκαθήμενος της Σιναϊτικής Αδελφότητας, απευθυνόμενος στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο και τα μέλη της Ιεράς Συνόδου, τάσσεται ανεπιφύλακτα στο πλευρό των μοναχών που αρνούνται να υπογράψουν τη συμφωνία, ενώ προειδοποιεί με πρωτοφανή οξύτητα την ηγεσία της Εκκλησίας να μην καταστεί «συνεργός».
Σε μία δυσμενή εξέλιξη, το λιβυκό Κοινοβούλιο που εδρεύει στην Βεγγάζη, επικύρωσε το παράτυπο μνημόνιο (στην πραγματικότητα συμφωνία, όπως θα δούμε) με την Τουρκία για τις θαλάσσιες ζώνες, προκαλώντας ένα ντόμινο διπλωματικών αντιδράσεων από την ελληνική πλευρά – η οποία πάντως φαίνεται αιφνιδιασμένη – εν μέσω των επικριτικών αντιδράσεων της αντιπολίτευσης, μεταξύ αυτών και του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά που ζήτησε την αποπομπή του Γιώργου Γεραπετρίτη.
Πλέον δεν είναι μόνο η κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη, αλλά και αυτή της Βεγγάζης που ευθυγραμμίζεται με την Τουρκία στο ζήτημα των θαλασσίων ζωνών – δηλαδή η κυβέρνηση του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ και των υιών του, η οποία έχει πλέον “ανοιχτεί” για τα καλά προς την Τουρκία – ειδικά ο διαφαινόμενος διάδοχος του, Σαντάμ. Το λιβυκό Κοινοβούλιο ανακάλεσε την απόφαση του 2020 με την οποία χαρακτήριζε παράνομο το επίμαχο μνημόνιο.
Το παιχνίδι με την πόντιση του υποθαλάσσιου τηλεπικοινωνιακoύ καλωδίου οπτικών ινών EMC (East to Med Data Corridor), που θα συνδέει την Ασία με την Ευρώπη συνεχίζεται. Πλέον μπροστά στα μάτια μας ξετυλίγεται η φόρμουλα που έχει εξευρεθεί, προφανώς μετά από παρασκηνιακές διπλωματικές επαφές, ώστε να προχωρήσει το έργο.
Αυτό επιτρέπει πολιτικές δηλώσεις σε υψηλούς τόνους από την ελληνική πλευρά περί μη υποχώρησης και υλοποίησης του έργου.
Από την άλλη όμως, στη NAVTEX που εξέδωσαν οι Τούρκοι με την οποία αποδέχονται τη δική μας, διευκρινίζουν ότι το πλοίο KOBI REUGG με σημαία από τις Μπαχάμες που θα εμπλακεί, είναι σε «συντονισμό» (coordination) και έχει αδειοδοτηθεί (authorized) από την Τουρκία. Μας προέκυψε όμως και η Λιβύη.
Το καλοκαίρι του 1988 είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο με τίτλο “Η Ευρώπη μπροστά στην προοπτική του ‘αποευρωπαϊσμού’ των ΗΠΑ” και το οποίο ανακάλυψα πρόσφατα κατά την εκκαθάριση αρχειακού υλικού.
Όταν άκουσα την ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα θεώρησα ότι οι βασικές ιδέες εκείνου του άρθρου μετά από 38 χρόνια, όχι μόνο δικαιώθηκαν αλλά έγιναν και κεντρική πολιτική της Ουάσινγκτον.
Έχει σημασία να υπογραμμισθεί ότι εκείνο το άρθρο γράφτηκε την εποχή που η τότε ΕΟΚ ετοιμαζόταν για ένα ποιοτικό άλμα τεραστίων ποσοτικών διαστάσεων, τη συγκρότηση της “ενιαίας αγοράς” και πολύ πριν τη νομισματική ενοποίηση και τη δημιουργία του ευρώ. Όμως, είχε από τότε διαφανεί ότι η μεγέθυνση της ΕΟΚ με την ένταξη νέων κρατών-μελών και τη δρομολόγηση μιας συνεχώς αυξανόμενης εσωτερικής ενοποίησης θα ήταν απειλή για τις ΗΠΑ.
Η συμφωνία αυτή είχε υπογραφεί τον Νοέμβριο του 2019 μεταξύ της Άγκυρας και της τότε κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (GNA), με έδρα την Τρίπολη, και αφορούσε την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών.
Απεναντίας, το κοινοβούλιο της Λιβύης, στο ανατολικό τμήμα της χώρας, δεν είχε προχωρήσει στην κύρωση της συμφωνίας. Μάλιστα, το 2020 είχε χαρακτηρίσει το μνημόνιο «άκυρο» και είχε αποφασίσει να το μποϊκοτάρει. Με την έγκριση της συμφωνίας, έξι χρόνια μετά, το λιβυκό κοινοβούλιο ανατρέπει την προηγούμενη θέση του.
Η αναφορά του γαλάζιου βουλευτή σε Κυριάκο Βελόπουλο, Αφροδίτη Λατινοπούλου και Αντώνη Σαμαρά έδωσε άμεση πάσα στο ΠΑΣΟΚ να εξαπολύσει σφοδρή επίθεση για «κρυφή ατζέντα», με την κυβέρνηση να απαντά σε υψηλούς τόνους κατά της Χαριλάου Τρικούπη.
Το ΠΑΣΟΚ «σήκωσε» αμέσως το θέμα λέγοντας πως οι δηλώσεις επιβεβαιώνουν «την κρυφή ατζέντα Μητσοτάκη είναι η συγκυβέρνηση με τον κύριο Βελόπουλο και την κυρία Λατινοπούλου».
Απαντώντας στο ΠΑΣΟΚ κυβερνητικές πηγές σημείωναν πως «Η Νέα Δημοκρατία έχει έναν και μοναδικό στόχο: την αυτοδυναμία. Πρόκειται για μια απολύτως ξεκάθαρη πολιτική επιλογή, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ή παρερμηνείας».
Με απαγορεύσεις κυκλοφορίας, ενισχυμένες αστυνομικές δυνάμεις και ακόμη και με την προοπτική ανάπτυξης στρατιωτών στους δρόμους επιχειρούν η Γαλλία και η Ιταλία να ανακτήσουν τον έλεγχο της δημόσιας τάξης, μετά από ένα Σαββατοκύριακο σφοδρών συγκρούσεων, εμπρησμών και εκτεταμένων λεηλασιών.
Από το Παρίσι έως το Μιλάνο, οι εικόνες κατεστραμμένων καταστημάτων, φλεγόμενων οδοφραγμάτων και ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων αποτυπώνουν την ένταση μιας κοινωνικής κρίσης που έχει θέσει σε συναγερμό δύο από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες.
