Είναι προφανές πως με βάση τις δημοσκοπήσεις ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας είναι μονόδρομος. Αρχικά, πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν είναι πλήρως ορθή η άποψη ότι στην Ελλάδα οι “κυβερνήσεις συνεργασίας –και οι συνεργασίες γενικότερα– δεν αποτελούν στοιχείο της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας”.
Το διαψεύδουν οι συνεργασίες του 1989-1991 και του 2012-2015, ενώ στους κοινωνικούς/επαγγελματικούς χώρους και την αυτοδιοίκηση το διαψεύδουν σχεδόν ολοκληρωτικά.
Σ’ αυτούς του χώρους, το ζήτημα δεν είναι οι ίδιες οι συνεργασίες μετά τις εκλογές, αλλά η ποιότητά τους και κυρίως οι “κοινές συνεργατικές πρακτικές” διαφθοράς και διαπλοκής! Είναι φανερό, ότι μετεκλογικά (ειδικά μετά τη δεύτερη Κυριακή) θα αναζητηθούν κυβερνήσεις συνεργασίας και οι πιέσεις επ’ αυτού θα είναι πολλές και ισχυρές. Αναμένεται να πάρουν μέρος και οι δυνάμεις της πραγματικής οικονομικής ισχύος, εκπρόσωποι ισχυρών συμφερόντων που συνήθως βρίσκονται στις αθέατες πίσω γραμμές για να δρουν με ασφάλεια και αποφασιστικά.














