Τα σχέδια των Βρυξελλών δεν αφορούν το μέλλον, αλλά ένα μόνιμο παρόν με θεσμική δέσμευση για περισσότερη ψηφιακή διακυβέρνηση (τεχνοκρατική εξουσία μέσω κεντρικών τραπεζών, ρυθμιστικών αρχών, υπηρεσιών ασφαλείας), υποβάθμιση κοινωνικής πρόνοιας για χάρη των εξοπλισμών, εξάλειψη κάθε έννοιας εθνικού συμφέροντος, συνεχή αντιπαράθεση με εσκεμμένη έλλειψη εναλλακτικών επιλογών.
Οι ελίτ των Βρυξελλών ζουν σε μια γνωσιολογική φούσκα που αυτάρεσκα αποκαλούν “κανονικότητα,” δηλαδή, επιτρέπει μόνο πληροφορίες, απόψεις και ενέργειες που επιβεβαιώνουν το αφήγημα των Βρυξελλών. Κυριαρχεί η γραμμική σκέψη του νεοφιλελευθερισμού που φαντασιωνόταν το “τέλος της ιστορίας,” σε αντίθεση με τη εμπειρία της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι μια “ιστορία χωρίς τέλος” με επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά (ακμή, παρακμή, εποχές, κύκλος ζωής).
