ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ ΜΑΝΟΣ
Ξαφνικά σαν να σταμάτησε ο χρόνος και η τυπική, συχνά αντιαισθητική ροή του σήμερα. Ενός σήμερα τόσο εκκωφαντικά φλύαρου και ανουσίου. Η επικαιρότητα, λες, υποχώρησε ολοκληρωτικά για να λάμψει με το ιδιαίτερο, σκοτεινό του φως το ιστορικό παρελθόν.
Οι μνήμες που όσο κι αν θάβονται έντεχνα από τους εμπόρους της ιστορίας αιφνίδια αστραποβόλησαν φως, οι νεκροί απέκτησαν φωνή, παράστημα και βλέμμα και βάλθηκαν να μας κοιτούν κατάματα.
Μια φούχτα άνθρωποι έναν ολόκληρο λαό. Αιφνίδια οι κρωγμοί του υπουργικού κλόουν πέρασαν απολύτως στο περιθώριο ενώ πολιτικοί αρχηγοί και αρχηγίσκοι που ταυτίζονται απόλυτα με το τίποτε που εκπροσωπούν, προς στιγμήν εγκατέλειψαν σαν από ντροπή ή από θεία δίκη το προσκήνιο. Τις κάμερες, τα ραδιόφωνα και τα κανάλια.
Ενώ, πάλι, κάποιες μαυρόασπρες, ερασιτεχνικές φωτογραφίες εξ ίσου αιφνίδια, σαν από έκρηξη στα σπλάχνα του χρόνου, εμφανίστηκαν από το πουθενά, την πιο ανύποπτη στιγμή και τότε σταμάτησαν τα ρολόγια.














