Πολιτικά διαζύγια, μεταγραφές χωρίς όρια και μια κυβέρνηση που ψάχνει ποιος θα της σβήσει τα φώτα – Tο οικογενειακό άλμπουμ των συμβάσεων. Ο Τσίπρας αναζητά στελέχη, ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να κρατήσει το ΠΑΣΟΚ όρθιο, ο ΣΥΡΙΖΑ θυμήθηκε ότι υπάρχει και ο Σαμαράς.
Η ελληνική πολιτική σκηνή θυμίζει πλέον πολυκατοικία στην οποία όλοι τσακώνονται για τη διαχείριση, κανείς δεν πληρώνει τα κοινόχρηστα και οι περισσότεροι ετοιμάζονται να μετακομίσουν. Ο Τσίπρας αναζητά στελέχη, ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να κρατήσει το ΠΑΣΟΚ όρθιο, ο ΣΥΡΙΖΑ θυμήθηκε ότι υπάρχει και ο Σαμαράς χτίζει πολιτικό πρόγραμμα χωρίς να έχει ανακοινώσει κόμμα.
Όσο για τον Μητσοτάκη, προηγείται στις δημοσκοπήσεις, αλλά όλο και περισσότεροι ψηφοφόροι δηλώνουν ότι θέλουν να τον αποχαιρετήσουν. Μόνο που δεν έχουν αποφασίσει ποιον θα καλέσουν για τη μετακόμιση.
Ο Πάνας, ο Τσίπρας και η πολιτική επανάσταση της παραίτησης
Ο Απόστολος Πάνας κατάφερε επιτέλους να γίνει γνωστός στο πανελλήνιο. Όχι για κάποια σπουδαία κοινοβουλευτική παρέμβαση, μια μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία ή μια πρόταση που άλλαξε τη δημόσια συζήτηση. Αλλά επειδή παραιτήθηκε από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, καταγγέλλοντας ουσιαστικά τον Νίκο Ανδρουλάκη επειδή δεν υπηρετεί το όραμα της προοδευτικής σύγκλισης. Δηλαδή, σε απλά ελληνικά, επειδή δεν διαλύει το ΠΑΣΟΚ για να το μετατρέψει σε συνιστώσα του Αλέξη Τσίπρα.
Βεβαίως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον κ. Πάνα ότι παρέδωσε την έδρα του. Αυτό τον διαφοροποιεί από τους γνωστούς πολιτικούς περιηγητές που αλλάζουν κόμματα αλλά κρατούν την καρέκλα με κόλλα στιγμής.
Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια που ξεχνά ο κ. Πάνας. Γιατί πρέπει ο Ανδρουλάκης να συνεργαστεί με τον Τσίπρα και όχι ο Τσίπρας με τον Ανδρουλάκη; Γιατί η ενότητα απαιτεί υποχωρήσεις μόνο από το ΠΑΣΟΚ; Ο Τσίπρας, που εξαρχής χάραξε τη δική του αυτόνομη πορεία, γιατί εξαιρείται από την υποχρέωση των πολιτικών υπερβάσεων;
Και κάπου εδώ αρχίζει η μεγάλη πολιτική κωμωδία.
Ο Αλέξης Τσίπρας πρώτα διέλυσε τον ΣΥΡΙΖΑ. Έστειλε στον εξώστη την παλιά κομματική «σαβούρα», όπως περίπου αντιμετώπισε πολιτικά τους πρώην συντρόφους του, και επιχείρησε να εμφανιστεί ως ο νέος, ανανεωμένος ηγέτης της Κεντροαριστεράς. Μόνο που το σχέδιο δεν εξελίσσεται όπως το φανταζόταν. Οι προσδοκίες για μια φθινοπωρινή δημοσκοπική επέλαση, που θα τον έφερνε κοντά στον Μητσοτάκη ή θα ανέτρεπε τους συσχετισμούς, δεν επιβεβαιώθηκαν.
Και τώρα; Τώρα αρχίζει το προσκλητήριο επιστροφής. Εκείνοι που χθες περίσσευαν σήμερα ξαναγίνονται χρήσιμοι. Η πολιτική ανακύκλωση παρουσιάζεται ως ανανέωση και η επιστροφή στα παλιά υλικά βαφτίζεται νέα αρχή.
Αφού λοιπόν αποσυνέθεσε τον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα μοιάζει να εφαρμόζει αντίστοιχη τακτική απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Όχι με μια μεγάλη πολιτική πρόταση, αλλά με την προσέλκυση μεσαίων στελεχών, αρκετά από τα οποία δεν είχαν ποτέ πρωταγωνιστικό ρόλο ούτε διακρίθηκαν για κάποιο σημαντικό πολιτικό έργο. Ξαφνικά, όμως, αποκτούν άπλετο τηλεοπτικό χρόνο. Από την πολιτική αφάνεια στα τηλεπαράθυρα, με μοναδικό σχεδόν διαβατήριο την αμφισβήτηση του Ανδρουλάκη και την προθυμία να συνομιλήσουν με τον Τσίπρα.
Και κάπως έτσι θυμήθηκα μια παλιά κοινοβουλευτική ιστορία που αποδίδεται στον Γεώργιο Παπανδρέου. Ενώ μιλούσε στη Βουλή, κάποιος βουλευτής τον εξύβρισε.
«Ποιος το είπε αυτό;», ρώτησε ο Γέρος της Δημοκρατίας.
«Εγώ», απάντησε ο βουλευτής.
Και ο Παπανδρέου φέρεται να αποκρίθηκε:
«Α, εσείς; Τότε δεν έχει καμία σημασία».
Κάπως έτσι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει κανείς και αρκετές από τις σημερινές βαρύγδουπες παρεμβάσεις των νεοφώτιστων της προοδευτικής ανασύνθεσης.
Γιατί το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα δεν είναι αν ο Πάνας θα πάει στον Τσίπρα. Είναι ότι ο Τσίπρας, που υποσχέθηκε να δημιουργήσει κάτι καινούργιο, κινδυνεύει να καταλήξει με ένα κόμμα από τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ και τους δυσαρεστημένους του ΠΑΣΟΚ.
Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας θέλει να ενώσει την Κεντροαριστερά, αρκεί πρώτα να διαλυθούν όλοι οι υπόλοιποι.
Και το ωραιότερο; Όλη αυτή η επιχείρηση παρουσιάζεται ως προσπάθεια να ηττηθεί ο Μητσοτάκης. Μόνο που μέχρι στιγμής ο πιο απτός στόχος φαίνεται να είναι η αποδυνάμωση του Ανδρουλάκη.
Όσο για τον κ. Πάνα, πέτυχε τουλάχιστον κάτι: έγινε είδηση. Για να θυμηθούμε όμως και τον Γεώργιο Παπανδρέου, το γεγονός ότι κάποιος ακούγεται δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι έχει και κάτι σημαντικό να πει.
Ο Μαμουλάκης πήγε στον Τσίπρα και ανακάλυψε την πολιτική αλλαγή
Ο Χάρης Μαμουλάκης ανακοίνωσε επισήμως τη συμπόρευσή του με την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, αφού προηγουμένως είχε παραδώσει τη βουλευτική του έδρα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Η επιλογή του είναι απολύτως θεμιτή. Όπως θεμιτό είναι να αναρωτηθεί κανείς τι ακριβώς καινούριο φέρνει στην πολιτική ένας πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που μετακινείται στο κόμμα του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο ίδιος μίλησε για ανάγκη νέας προοδευτικής πρότασης. Μόνο που μέχρι στιγμής η ανανέωση θυμίζει περισσότερο συγκέντρωση παλαιών συμμαθητών.
Πρόσωπα που υπηρέτησαν το προηγούμενο πολιτικό εγχείρημα επιστρέφουν κάτω από καινούρια ταμπέλα, αναζητώντας το μέλλον με πρωταγωνιστές του παρελθόντος.
Ο Τσίπρας ήθελε να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα είναι αν τελικά θα καταλήξει να παρουσιάσει τον ίδιο ΣΥΡΙΖΑ με διαφορετικό λογότυπο.
Και το καλύτερο; Όλοι μιλούν για πολιτική αλλαγή, αλλά κανείς δεν εξηγεί γιατί το ίδιο πολιτικό προσωπικό θα παράξει διαφορετικό αποτέλεσμα.
Στο Μαξίμου μετρούν τη διαφορά – Οι πολίτες μετρούν τα προβλήματα
Η νέα δημοσκόπηση της Metron Analysis για το MEGA έφερε ένα ενδιαφέρον πολιτικό μήνυμα.
Η Νέα Δημοκρατία υποχωρεί στο 24,1% στην πρόθεση ψήφου, από 24,9% τον Οκτώβριο, και στο 29,5% στην εκτίμηση. Το 68% δηλώνει ότι η χώρα κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση και το 69% αξιολογεί αρνητικά την κυβέρνηση.
Και ποια είναι η κυρίαρχη συζήτηση; Το προβάδισμα των 14,2 μονάδων από το δεύτερο κόμμα στην εκτίμηση ψήφου. Βεβαίως, το προβάδισμα υπάρχει. Όπως υπάρχει και το γεγονός ότι μόνο το 28% θεωρεί πως η χώρα κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Έχουμε, λοιπόν, δύο διαφορετικές πραγματικότητες. Την πολιτική πραγματικότητα των κομματικών επιτελείων που διαβάζουν τις αποστάσεις μεταξύ των κομμάτων και την κοινωνική πραγματικότητα των πολιτών που αξιολογούν τη ζωή τους.
Η πολιτική ειρωνεία είναι ότι μπορείς να προηγείσαι με μεγάλη διαφορά και ταυτόχρονα να συγκεντρώνεις πολύ μεγαλύτερα ποσοστά δυσαρέσκειας.
Στο Μαξίμου υπάρχει λόγος να μελετήσουν ολόκληρη τη δημοσκόπηση. Όχι μόνο τη σελίδα με την πρόθεση ψήφου. Οι πολίτες θέλουν αλλαγή, αλλά φοβούνται ότι θα ξαναψηφίσουν!
Άλλο ένα ενδιαφέρον εύρημα της Metron Analysis. Το 62% επιθυμεί πολιτική αλλαγή, το 52% προτιμά κυβέρνηση συνεργασίας αντί αυτοδύναμης και το 64% εκτιμά ότι θα χρειαστούν δεύτερες εκλογές.
Δηλαδή, η κοινωνία δηλώνει ότι θέλει αλλαγή, εμφανίζεται περισσότερο ανοιχτή στις συνεργασίες, αλλά θεωρεί πιθανό ότι τα κόμματα δεν θα καταφέρουν να συνεννοηθούν μετά την πρώτη κάλπη.
Αν αυτό δεν είναι μια ιδιότυπη ψήφος δυσπιστίας στη δυνατότητα συνεννόησης του πολιτικού συστήματος, τότε τι είναι;
Το παράδοξο είναι εντυπωσιακό. Οι πολίτες συζητούν για συνεργασίες και οι κομματικές ηγεσίες εξακολουθούν να διακηρύσσουν τις δικές τους προτεραιότητες και τις κόκκινες γραμμές τους.
Και κάπως έτσι οι δεύτερες κάλπες εμφανίζονται στην κοινή γνώμη όχι ως έκτακτη πιθανότητα, αλλά ως αναμενόμενη συνέχεια.
Στην Ελλάδα έχουμε καταφέρει να συζητάμε για τις επόμενες εκλογές προτού πραγματοποιηθούν οι προηγούμενες.
Ο υφυπουργός και το οικογενειακό άλμπουμ των συμβάσεων
Πριν καλά καλά προλάβει να εγκατασταθεί στο υπουργείο Εσωτερικών, ο νέος υφυπουργός Βαγγέλης Λιάκος βρέθηκε στο επίκεντρο πολιτικής αντιπαράθεσης.
Οι αποκαλύψεις και οι καταγγελίες αφορούν απευθείας αναθέσεις από δήμους προς επιχειρήσεις των δύο αδελφών του. Η ΕΛ.Α.Σ. κάνει λόγο για συμβάσεις συνολικού ύψους περίπου 1,4 εκατ. ευρώ.
Ο υφυπουργός απορρίπτει την πολιτική στοχοποίηση, υπερασπίζεται την επαγγελματική δραστηριότητα των συγγενών του και υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει εμπλοκή του στις συμβάσεις.
Προφανώς, η συγγενική σχέση δεν συνιστά από μόνη της παρανομία. Ούτε οι καταγγελίες αποτελούν δικαστική απόφαση.
Υπάρχει, όμως, ένα θεσμικό ερώτημα που δεν εξαφανίζεται με ανακοινώσεις: πώς ελέγχονται οι απευθείας αναθέσεις, όταν οι αποδέκτες τους συνδέονται οικογενειακά με πολιτικά πρόσωπα που έχουν αρμοδιότητες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση;
Το ΠΑΣΟΚ ζήτησε εξηγήσεις. Ο Λιάκος μίλησε για προσωπική στοχοποίηση.
Στο ελληνικό Δημόσιο οι απευθείας αναθέσεις έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη δημοσιότητα και από τις προσλήψεις. Και όταν υπάρχει συγγενική σχέση με κυβερνητικό στέλεχος, η διαφάνεια πρέπει να είναι εξίσου αυξημένη.
Γιατί οι δημόσιες συμβάσεις δεν είναι οικογενειακό άλμπουμ. Είναι δημόσιο χρήμα.
Η ακρίβεια στο 55%. Οι κυβερνητικές εξηγήσεις στο ράφι
Στη νέα Metron Analysis, το 55% αναφέρει αυθόρμητα την ακρίβεια ως το σημαντικότερο πρόβλημα, το 32% την οικονομία και το 15% τη διαφθορά.
Το πιο αποκαλυπτικό, όμως, είναι ότι το 50% δηλώνει πως βρίσκεται σε χειρότερη προσωπική κατάσταση από ό,τι πριν από έναν χρόνο. Μόλις το 14% βλέπει βελτίωση.
Και εδώ εμφανίζεται το χάσμα ανάμεσα στις μακροοικονομικές επιδόσεις και την καθημερινή εμπειρία.
Η κυβέρνηση επικαλείται τους οικονομικούς δείκτες και τις παρεμβάσεις της. Οι πολίτες αξιολογούν την αγοραστική τους δύναμη, το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο και τους λογαριασμούς.
Η ανάπτυξη μπορεί να είναι πραγματική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κατανέμεται με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα νοικοκυριά.
Και υπάρχει μια ειρωνεία που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Όταν ένας στους δύο δηλώνει ότι ζει χειρότερα, το να του εξηγείς πως η οικονομία πηγαίνει καλύτερα δεν απαντά αυτομάτως στο πρόβλημά του. Το καλάθι του σούπερ μάρκετ δεν διαβάζει οικονομικές εκθέσεις.
Εννέα κόμματα στη Βουλή – Η αυτοδυναμία σε αναζήτηση διεύθυνσης
Η Metron Analysis παρουσίασε και μια εκτίμηση κατανομής των κοινοβουλευτικών εδρών με εννεακομματική Βουλή.
Σύμφωνα με το συγκεκριμένο δημοσκοπικό σενάριο, η Νέα Δημοκρατία καταλαμβάνει 120 έδρες. Το όριο της αυτοδυναμίας βρίσκεται στις 151.
Οι 31 έδρες που χωρίζουν τα δύο μεγέθη εξηγούν γιατί η συζήτηση για κυβερνητικές συνεργασίες αποκτά τόσο μεγάλη σημασία.
Βεβαίως, πρόκειται για δημοσκοπική προσομοίωση και όχι για εκλογικό αποτέλεσμα. Τα ποσοστά, τα κόμματα που θα περάσουν το 3% και η τελική κατανομή μπορούν να αλλάξουν.
Η ουσία, όμως, βρίσκεται στο πολιτικό ερώτημα. Τα κόμματα έχουν αρχίσει να εξηγούν στους πολίτες πώς θα σχηματιστεί κυβέρνηση σε περίπτωση που κανένα δεν εξασφαλίσει αυτοδυναμία;
Ή θα ανακαλύψουν την ανάγκη της συνεννόησης μόλις κλείσουν οι κάλπες;
Στην Ελλάδα η συνεργασία είναι μια πολύ δημοφιλής λέξη στις πολιτικές αναλύσεις. Στις κομματικές διαπραγματεύσεις, όμως, συνήθως συνοδεύεται από τόσους όρους ώστε στο τέλος χρειάζεται ξεχωριστή διαπραγμάτευση για να συζητηθούν οι προϋποθέσεις της.
https://newpost.gr/eidiseis/o-panas-o-tsipras-kai-to-pasok-poy-prepei-na-aytodialythei-gia-na-sothei-o-alexis-politika-diazygia-metagrafes-choris-oria-kai-mia-kyvernisi-poy-psachnei-poios-tha-tis-svisei-ta-fota-to-oikogeneiako-a/

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου