ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΙΑΖΙΑΣ - Επίτιμος Α/ΓΕΣ
Άκρως δυσμενής εξέλιξη στα εθνικά μας θέματα και στην εξωτερική μας πολιτική .
Η Βουλή της Ανατολικής Λιβύης προχώρησε σε μια αμφιλεγόμενη κίνηση , επικυρώνοντας το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο θαλάσσιων ζωνών, ενώ παράλληλα ήρε το εμπάργκο στις πολιτικές σχέσεις με την Τουρκία, που διατηρούσε από το 2020 .
Επτά χρόνια μετά τον στρατηγικό αιφνιδιασμό που υπέστη η Χώρα μας με την υπογραφή του τουρκολιβυκου μνημονίου και τότε η Χώρα μας είχε ενημερωθεί από τις υπηρεσίες μας από το 2011-2012 , χωρίς ομως και τότε να αντιδράσουμε έγκαιρα , πάλι αιφνιδιαστήκαμε .
Την δυσμενή για την Πατρίδα μας κατάσταση θά επρεπε να το αναμένουμε και να είχαμε σχεδιάσει τις αντιδράσεις μας . Οφειλαμε να έχουμε εξετάσει το «είναι» του Χαφταρ , μετά τις πολλές επισκέψεις στη Χώρα μας . Θα έπρεπε να είχαμε έγκαιρη πληροφόρηση και να είχαμε αντιδράσει ανάλογα και να μην τρέχουμε τώρα πάλι πίσω από τις εξελίξεις , οπου πρωταγωνιστούν και πάλι οι Τούρκοι . Επίσης ειχαμε και άλλες ενδείξεις για το υποψη εθνικο θέμα , οπως την αλλαγή του προέδρου του Λιβυκού Κοινοβουλίου , που βρισκόταν στην κυβέρνηση του στρατηγού Χαφτάρ, την επίσκεψη του υιού Χαφταρ στην Τουρκία και τα « χαμόγελα» με τον Ερντογαν . Κυρίως ομως οφείλαμε να είχαμε «εσωτερική πληροφόρηση» για τα τεκταινόμενα στη Λιβυη και να είχαμε αποτρέψει έγκαιρα την δυσμενή για την Χώρα μας εξέλιξη.
Ομως αν δεν έχεις την ελάχιστη διορατικότητα, να βλέπεις καθαρά τι συμβαίνει γύρω σου και εσύ αντιθέτως, να φαντάζεσαι “ήρεμα νερά” , τέτοια και χειρότερα θα συμβαίνουν . Η επικοινωνιακή, επιφανειακή και αντιφατική διαχείριση της κατάστασης αναδεικνύει σήμερα την έλλειψη συνεκτικής πολιτικής με πολύ αρνητικό αντίκτυπο στα εθνικά μας συμφέροντα.
Ο πρώην υπουργός, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και πολύ καλός γνώστης των εθνικών μας θεμάτων Δημήτριος Καιρίδης εκτίμησε ότι η εξέλιξη συνιστά «πολιτική ήττα», μια έκφραση που πρέπει να αποφεύγεται , όταν αναφερόμαστε σε εθνικά θέματα που είναι εν εξελίξει .
Τώρα πλέον ,το λιβυκό πολιτικό σύστημα εμφανίζεται αρραγές υπέρ μιας παράνομης οριοθέτησης με την Τουρκία ,που δημιουργεί προβλήματα, για να μην πω αφαιρεί από τον χάρτη την υφαλοκρηπίδα της Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου και της Ρόδου.
Για την Τουρκία το Τουρκολυβικο Μνημόνιο αποτελεί τον πυρήνα του τουρκικού αφηγήματος της “Γαλάζιας Πατρίδας “. Η Τουρκία με την κίνηση αυτή, επιδιώκει την εκμετάλλευση των τεσσάρων θαλάσσιων οικοπέδων της Λιβύης νοτίως της Κρήτης, τα οποία δόθηκαν για εκμετάλλευση στην τουρκική εταιρεία ΤΡΑΟ και εκτιμα ότι με τον τρόπο αυτό θα μπλοκάρει τις ελληνικές προσπάθειες εκμετάλλευσης των οικοπέδων νοτίως της Κρήτης, ένα εκ των οποίων αμφισβητεί το Τουρκολυβικο Μνημόνιο .
Για την Χώρα μας η επίκληση της ακυρότητας του μνημονίου δεν αρκεί ως πολιτική απάντηση. Η μόνη θεσμική και επιβεβλημένη απάντηση της Ελλάδας στην δημιουργηθεισα κατασταση ,είναι η άμεση Ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και σύνδεση της Ελληνικής ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία και άμεση κατάθεση των αντίστοιχων γεωγραφικών συντεταγμένων στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών .
Η ανωτέρω πράξη θωρακίζει νομικά τη χώρα με βάσει το Διεθνές Δικαιο της Θάλασσας (UNCLOS – Άρθρο 121), που προβλεπει πλήρη δικαιώματα θαλασσίων ζωνών στα νησιά και θέτει το διεθνές πλαίσιο για την αδειοδότηση ερευνών και την πόντιση στρατηγικών καλωδίων χωρίς τη σιωπηρή «άδεια» τρίτων.
Η ανακήρυξη ΑΟΖ βέβαια δεν αποτελεί μια απλή « πράξη» επι χαρτου . Είναι η ύψιστη πράξη προάσπισης της εθνικής κυριαρχίας και δεν είναι θέμα για πολιτική εκμετάλλευση .
Απαιτεί ιδιαίτερη και λεπτομερή εκτίμηση της καταστασεως τοσο σε στρατηγικό , όσο και σε επιχειρησιακό επίπεδο και επαναπροσδιορισμό του ρίσκου , του κινδύνου για την Χώρα .
Απαιτεί λεπτομερή , για πολλοστή φόρα, ενημέρωση των Συμμαχικων Κυβερνήσεων στο ανώτερο επίπεδο και όχι μονο , για τα προβλήματα που δημιουργεί η Τουρκία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και κυρίως για τις «κόκκινες γραμμές» που θέτει η Χωρα μας .
Απαιτεί ετοιμότητα των Ενόπλων Δυνάμεων σε ΟΛΑ τα επίπεδα .
Απαιτεί βούληση της πολιτικής ηγεσίας να υποστηριχθεί η ΑΟΖ στο πεδίο με την παρουσία των Ενόπλων Δυνάμεων .
Απαιτεί εθνική ομοψυχία και ενημέρωση του λαού .
Καλό είναι να αφήσουμε επιτέλους το «αφήγημα» ότι είναι παράνομο το Τουρκολυβικο Μνημόνιο επειδή δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Ειναι δεδομένο οτι οσο παραμένει σε ισχύ , η ακυρότητά του θα αποδειχθεί μόνο επί του πεδίου, μέχρι να καταπέσει και νομικά. Επίσης ουτοπικο αποδεικνύεται και το δόγμα της αποκλειστικής επιμονής μας στο Διεθνες Δίκαιο. Αυτο πρέπει να συνδυαστεί με την δυνατότητα προβολής σκληρής ισχύος. Ο συνδυασμός τους είναι που δίνει κύρος στη χώρα.
Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι η εφαρμογή του τουρκολιβυκου μνημονίου παράγει αποτελέσματα, και μάλιστα μη σύννομα . Παράνομη είναι και η κατοχή της Βόρειας Κύπρου αλλά ο τουρκικός στρατός συνεχίζει να κατέχει το 40% της Μεγαλονήσου. Παράνομο είναι και το τουρκικό Casus Belli αλλά μας αποτρέπει να επεκτείνουμε τα Χωρικά μας Ύδατα .
Η Τουρκία , ειναι δεδομένο οτι θα προσπαθήσει να δημιουργήσει τετελεσμένα και νοτίως Κρήτης σε εφαρμογή του παράνομου Τουρκολυβικου Μνημονίου .
Η Τουρκια ειναι δεδομένο οτι σε επόμενη φάση θα επιχείρηση να δημιουργήσει Τούρκοσυριακο Μνημόνιο. Όσο η Ελλάδα διστάζει να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στα διεθνή ύδατα, αφήνει ένα θεσμικό και επιχειρησιακό κενό, το οποίο η Άγκυρα και η Τρίπολη σπεύδουν να καλύψουν.
Πολύ θετικο βέβαια το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και κάποιες άλλες χώρες αντέδρασαν άμεσα και εξέφρασαν την έντονη δυσαρέσκειά τους για την κύρωση του παράνομου Τουρκολυβικου Μνημονίου από την Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης. Ομοίως και η επίσημη καταδίκη, απόρριψη του Τουρκολυβικού Μνημονίου από το ΥΠΕΞ του Ισραήλ, με την επίσης σαφή στήριξή του στα δίκαια της χώρας μας , καθώς και η επίσημη καταδίκη ,απόρριψη του Τουρκολυβικού Μνημονίου από τον ίδιο τον Υπουργό Εξωτεριων της Αιγύπτου ενώπιον του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας .
Ακομη η φιλοδοξία της Άγκυρας για εκμετάλλευση των οικοπέδων της Λιβύης νοτίως της Κρήτης, βρίσκει αντίθετη την Αίγυπτο, η οποία επίσης έχει καταγγείλει στο παρελθόν το Τουρκολυβικο Μνημόνιο ως παράνομο .
Θετική φαίνεται η έναρξη συζητήσεων , μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, για την επέκταση της Συμφωνίας Οριοθετήσεως της ΑΟΖ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι συζητήσεις θα καταλήξουν σε λύση που να εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα , διότι την Αίγυπτο , αυτή την περίοδο, δεν την απασχολεί τόσο πολύ το τουρκολυβικό μνημόνιο, όσο η αυξανόμενη επιρροή της Τουρκίας σε μια πιθανώς ενιαία Λιβύη τα προσεχή χρόνια. Μοχλος πίεσης για τον περιορισμό της επιρροής της Τουρκίας στην Λιβύη, είναι η επέκταση της ΑΟΖ με την χώρα μας , έτσι ώστε να αναγνωρίζεται στη νήσο Μεγίστη επήρεια σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και αυτό το μέσο πίεσης η Αίγυπτος δεν σκοπεύει ναι το απεμπολίσει .
Παρόλα αυτα , οφείλω να το τονίσω και ελπίζω να κάνω λάθος, για το Κάιρο η Ελλάδα και η Κύπρος δεν υπήρξαν ποτέ πραγματικοί σύμμαχοι. Ήμασταν και εμεις απλώς ένα προσωρινό μέσο πίεσης της Αιγύπτου προς την Τουρκια ,ώστε να αναγκαστεί η Άγκυρα να σταματήσει τη στήριξή της στους Μουσουλμάνους Αδελφούς και να περιορίσει τη δράση της στη Λιβύη. Η ταχύτητα με την οποία οι Αιγύπτιοι αξιωματούχοι πέρασαν πρόσφατα από τις σκληρές δηλώσεις κατά της Τουρκίας στις θερμές αγκαλιές και τις συμφωνίες συνεργασίας με τον Ερντογάν απλώς επιβεβαίωσε την πραγματικότητα .
Αντίθετα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ζητά «καλόπιστες διαπραγματεύσεις» και διμερή διάλογο, χωρίς να παίρνει θέση για τη νομιμότητα του μνημονίου . Δηλώνει «η Ελλάδα και η Τουρκία είναι αμφότερες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Τις ενθαρρύνουμε να συζητήσουν σε διμερές επίπεδο για την αντιμετώπιση των όποιων διαφωνιών τους». Κοινώς μας λέει να τα «βρούμε». Διαχρονική θέση των ΗΠΑ,που δεν βοηθάει την Χώρα μας στις προκλήσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας . Το δόγμα του «δεδομένου συμμάχου» δείχνει τα αποτελέσματα του.
Ομως για την πρόσφατη εξέλιξη δεν νομίζω ότι χρειάζεται κανένας πανικός. Όλα θα κριθούν επι του πεδίου . Το μνημόνιο θα μείνει «όνειρο» για τα οθωμανικά σχέδια της Τουρκίας αν δείξουμε έστω και τώρα αποφασιστικότητα τόσο στο πεδίο, όσο και διπλωματικά και βέβαια πολιτικό και εθνικό ρεαλισμό .
Προφανώς η εξέλιξη στο τουρκολιβυκό μνημόνιο ήταν μια αποτυχία της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Η Χωρα μας δεν χρειάζεται ακόμη μια κυβερνητική ανακοίνωση για το πόσο άδικο έχει η Τουρκία. Χρειάζεται όμως μια κυβέρνηση που θα εξηγεί γιατί άφησε την Τουρκία να αποκτήσει τόσο μεγάλο περιθώριο πολιτικής αξιοποίησης του Μνημονίου και τι προτίθεται να κάνει για να ανατρέψει αυτή την κατάσταση. Οφειλει σημερα να αναθεωρήσει πράγματα, στη νέα πραγματικότητα στη Μ.Ανατολη κ όχι μόνο . Ο λεγόμενος Νόμος Μανιάτη αποτελεί τον οδηγό για την πλήρη άσκηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων νότια της Κρήτης. Απαιτείται ενεργοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και βέτο σε όλα τα χρηματοδοτικά προγράμματα της ΕΕ προς τη Λιβύη και την Τουρκία .
Ειναι φανερό οτι η Τουρκία βήμα- βήμα πετυχαίνει τους σκοπούς της , όσο εμείς διατηρούμε μία θέση αδράνειας και υποχωρητικότητας ως προς τις παράλογες και παράνομες διεκδικήσεις της . Αυτό πρέπει να τελειώσει σε όλα τα φόρα , προβάλλοντας δυναμικά και αποφασιστικά την αντίθεσή μας τόσο επι του πεδίου όσο και διπλωματικά .
https://www.militaire.gr/tourkolyviko-mnimonio-ziazias/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου