γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος.
Ακούστηκαν πολλοί έπαινοι για τον Αλέξη Τσίπρα στην τρίτη παρουσίαση του πολυθρύλητου βιβλίου του, στη Θεσσαλονίκη. Από φίλους του βεβαίως – και κάποιους καιροσκόπους που αναζητούν ρόλο δίπλα του, ενώ ως προχθές τον έβριζαν. Αλλά τα περισσότερα από όσα του πίστωσαν, ανταποκρίνονται την πραγματικότητα.
Επίσης, όσα είπε ο ίδιος στη συνέχεια, για την πολιτική κατάσταση, εντός και έκτος της χώρας, είναι σωστά και εύστοχα – σε βαθμό αυτονόητου.
Όλα καλά εκτός από ένα: Ότι «αναγνωρίζει τα λάθη του» – όπως ακούσθηκε, με παραπομπή σε σχετικές αναφορές του βιβλίο του.
Όχι και τόσο. Η αναδρομή – από το 2015 και εντεύθεν – στις κρίσιμες αποφάσεις που πήρε και σε αυτές που δεν πήρε, δείχνουν το εξής: Ούτε τα διακρίνει, ούτε τα διορθώνει – αν αυτή είναι η έννοια του όρου «αναγνωρίζει».
Η αλληλουχία των λανθασμένων επιλογών – και της αποφυγής επιλογών – μοιάζει με τα «Κεριά» Καβάφη: «Τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν». Τα παραδείγματα είναι πολλά, αφού αρέσκεται σε αναδρομές στο παρελθόν.
Λάθος πορεία σε τέσσερα στάδια
Αρχή με τη σπουδή να εκβιάσει το 2015 τις εκλογές – με την ανάδειξη Προέδρου. Στη συνέχεια η αλλοίωση του νικηφόρου αποτελέσματος, με τη θεωρία «πρώτη φορά Αριστερά. Και κυρίως η νόθευσή του με την προαποφασισμένη σιρμαγιά με τον έναν πολιτικό της Δεξιάς, της ποιότητας του Καμμένου – που συνεχίζεται.
Η σύνθεση του πρώτου υπουργικού Συμβουλίου – με επίκεντρο το δράμα Βαρουφάκη – ήταν η επισφράγιση της κακής μέρας που από πρωί φαίνεται.
Ακολούθησαν τριπλά ψηφοδέλτια του 2019 και η προκήρυξη προώρων βουλευτικών εκλογών σε στυλ «τα ρέστα μου». Και η μετά την ήττα η ανοχή στα «βαρίδια» σαν τον Πολάκη, τον Παππά, τον Παπαδημούλη, τους «σκληρούς» του ΣΥΡΙΖΑ.
Η δεύτερη πράξη ολοκληρώθηκε με την επιδίωξη νέας πρωθυπουργικής θητείας με την παλιά κυβερνώσα ομάδα. Ό,τι καλύτερο για τον «πάνοπλο» Μητσοτάκη.
Μετά τη συντριβή, ακολούθησε η περιπέτεια Κασσελάκη, αφού – όπως αποκαλύπτει ο ίδιος τώρα – πρόσφερε την ηγεσία του κόμματος σαν να ήταν περιουσιακό στοιχείο του σε διάφορα στελέχη στο παρασκήνιο. Μεταξύ μας: Με επιδίωξη να τη βγάλει από πάνω του και να μην απολογηθεί για την ήττα.
Ο ρόλος του μαριονετίστα που κράτησε, μετά την υποτιθέμενη «αποχώρηση» για να περάσει το «νέο ρεύμα» με τον Κασσελάκη, που κορύφωσε την κακής διαχείρισης της νέας κατάστασης.
Τραγική επιλογή ήταν η ιντερνετική παρέμβαση στο συνέδριο για την απομάκρυνση Κασσελάκη μετά τη μεγάλη διάσπαση που προκάλεσε η κάλυψη της ανάδειξης του. Και η ανοχή στη νεοσταλινική πρακτική να ξηλώσει ένα τμήμα της Κεντρική επιτροπής, πρόεδρο εκλεγμένο από τη βάση.
Η απουσία από το Κοινοβούλιο για δυο χρόνια και η αποχώρηση, με τον κυνισμό να ρίξει στην στη πυρά τον ΣΥΡΙΖΑ – και να εξευτελίζει τον επίσης εκλεγμένο Φάμελλο – διαμόρφωσαν τον κύκλο των λαθών του, που άρχισαν πλέον να του αφήνουν στίγματα…
Ο τέταρτος κύκλος άρχισε με την – αν όχι βλακώδη, πάντως ρεβανσιστική και εντελώς ερασιτεχνική – επιλογή απομνημονευμάτων εν πτήσει. Το βιβλίο υπήρξε προϊόν παρόρμησης και κακών συμβουλών παρ’ ότι υπάρχουν πλέον δημόσιες μαρτυρίες ότι πρόσωπα που είχαν έντιμη σχέση μαζί του προσπάθησαν να το αποτρέψουν.
Ο πραγματικός ηγέτης δεν χρειάζεται αφορμές για να δημιουργήσει ακροατήριο: Ανεβαίνει στην εξέδρα και αυτό είναι αρκετό. Ενίοτε δεν απαιτείται καν η παρουσία του…
Αυτοτραυματισμοί
Η εντελώς ερασιτεχνική διαμόρφωση του περιεχομένου του απέληξε σε πληθώρα αυτοτραυματισμών. Και αν μη τι άλλο, δικαίωσε όσους έλεγαν «από ποιους γλυτώσαμε». Αλλά και απογοήτευσε – ειδικά με τις αναφορές στη Novartis, στα κανάλια, στους Μητσοτάκηδες, στα… περιστέρια κλπ – όσους σκέφτονται «κοίτα ποιους είχαμε στηρίξει». Και στις δυο περιπτώσεις με επίκληση σε όσα γράφει
Δεν βάζεις κουτσομπολιά και παραπολιτική σε ένα βιβλίο που θέλεις να πάρουν στα σοβαρά τα ΜΜΕ και να μην εστιάσουν στα «ελαφρά» εδάφια της αφήγησης.
Ίσως γι’ αυτό άρχισε μάλλον να τον καταπίνει και στην παρουσίασή του συγκεντρώνει απλώς ένα κλάσμα του παλαιού ΣΎΡΙΖΑ. Λίγοι πείθονται με την αναγόρευσή του σε «βίβλο γενέσεως» εξελίξεων. Όπως δεν είχαν πεισθεί με την αναγόρευση του ομώνυμου Ινστιτούτου σε φορέα παραγωγής πολιτικής. Ή με την προηγηθείσα «ταξιδιωτική» περίοδο στην Ευρώπη και την Αμερική.
Όταν η χώρα, η παράταξη και η κοινωνία είχαν ανάγκη πολιτικών πρωτοβουλιών και δραστηριότητας στο πεδίο, ο Τσίπρας απουσίαζε. Και μετά απορούν κάποιοι γιατί έφτασε το σημείο να τον ζυγίζουν στην ίδια πλάστιγγα με την Καρυστιανού!
Κατόπιν εορτής
Το λάθος μέσα στο λάθος για τον πρώην Πρωθυπουργό – πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην βουλευτή – απεικονίζει ανάγλυφα – στο Παλλάς, στην Πάτρα και στη Θεσσαλονίκη – το γερασμένο κοινό του. Χειροπιαστή απόδειξη ότι αυτά που προκαλεί, δια του βιβλίου, συμβαίνουν κατόπιν εορτής.
Θα περίμενε κανείς ότι ως ευφυής άνθρωπος θα το διαπίστωνε ατενίζοντας απλώς τις φιγούρες άλλης εποχής, με – γνωστές – ξεπερασμένες αντιλήψεις για την πολιτική, τις ιδεολογίες και πρωτίστως τον ίδιο. Τον χειροκροτούν σαν κάτι άλλο από αυτό που θέλει να είναι πλέον. Οι αγιογραφήσεις του από τα πάνελ δεν λειτουργούν ως τεκμήρια ηγετικότητας και την επομένη βρίσκεται στο σημείο που ήταν την προηγούμενη.
Ανατρέχοντας με μια, άκαιρη, αφήγηση στα παλιά, απευθύνεται στο παλιό. Και το μόνο που επιτυγχάνει είναι συσπείρωση προς τα κάτω του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ.
Ίσως επειδή το διαπιστώνουν οι μιντιακοί υποστηρικτές του, πρόβαλαν ως «διεύρυνση» ότι βρέθηκαν στο πάνελ της Θεσσαλονίκης ένας – αποσυνάγωγος στο κόμμα του – τοπικός ΠΑΣΟΚος, που μέχρι πρόσφατα τον έβριζε. Και η εκπρόσωπος μιας παλαιάς ΠΑΣΟΚικής οικογένειας που «την έκανε» από καιρό, οι μισοί για τον Μητσοτάκη και οι άλλοι μισοί τώρα, για το «κόμμα Τσίπρα». Αντιστοίχως, θεωρήθηκε επιτυχία η παρουσία υπολειμμάτων του Νεοπαπανδρεϊσμού στην Πάτρα.
Ένας, όχι και τόσο ανιδιοτελής, κύκλος γύρω του, προσπαθεί δια του βιβλίου να τον κρατήσει στον αφρό της επικαιρότητας. Ενίοτε το επιτυγχάνει, αλλά με λάθος τρόπο, με λάθος υλικά και με λάθος πρόσωπα – φτάνοντας ως τον… Μαραντζίδη.
Η επιλογή προσώπων
Με τα πρόσωπα ποτέ δεν το είχε άλλωστε. Αν κριθεί από ποιους έβαζε στα αριστίνδην ψηφοδέλτια του. Ή με ποιους έκανε «διεύρυνση προς τα δεξιά» και την πεποίθηση ότι κατακυριεύει τα εδάφη του ΠΑΣΟΚ, ενώ η προσχώρηση στον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε μηδαμινή στη βάση.
Από το «ιστορικό» ΠΑΣΟΚ υπήρξε η παρουσία του Στέφανου Τζουμάκα – με το φορτίο του ιδρυτικού στελέχους, με συμμετοχή στην καθοδηγητικά όργανα – η προσωρινή σχέση με την οικογένεια Λιβάνη, οι προσχωρήσεις Κοτσακά, Ξενογιαννακοπούλου και Τσιόκα.
Από τη γενιά με ενεργό συμμετοχή στην ύστερη περίοδο, ο – επιτυχημένος ως πορτ παρόλ, γραμματέας της ΚΕ και υπουργός του Γ. Παπανδρέου, Γιάννης Ραγκούσης, ο Χρήστος Σπίρτζης, ο αξιόλογος Συμεών Κεδίκογλου. Και ο επαναπατρισμός» κάποιων παλαιότερων αριστερών, που είχαν διολισθήσει στον σημιτικό εκσυγχρονισμό, όπως ο Νίκος Μπιστης και ο Σωτήρης Βαλντέν.
Η Τζάκρη, η Κασιμάτη, ο Ντόλκας και ορισμένοι άλλοι δεν ήταν πότε κεντρικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Αυτο-αποεπένδυση
Προφανώς ο πρώην Πρωθυπουργός δεν πρόκειται να δεχθεί ότι η έκδοση του βιβλίου τον πάει χωρίς λόγο δέκα χρόνια πίσω. Αδίκως μέμφεται ότι «υπήρξε προσπάθεια για αποδόμηση του βιβλίο πριν την έκδοση του» εννοώντας κατά κύριο λόγο τον Κ. Βαξεβάνη. Το πρόβλημα δεν είναι αν κάποιοι αποδομούν το βιβλίο, αλλά ότι το βιβλίο αποδομεί τον ίδιο.
Η σκόνη που σήκωσε, ενταφιάζει στη φλυαρία των βιβλιοπαρουσιάσεων με τις επαναλαμβανόμενες κοινοτυπίες, το πολιτικό του κεφάλαιο, που είναι συγκεκριμένο: Εμπειρία πρωθυπουργού στα 50 του, διακυβέρνηση χωρίς κλεπτοκρατική συμπεριφορά, έξοδος από τον μνημονιακό κύκλο, επίλυση το Μακεδονικού, παράδοση διαχείρισης οικονομίας.
Είναι σαν να κάνει ο ίδιος αποεπένδυση στου εαυτό του – χωρίς καν να έχει βάλει το κεφάλαιό του στον τάκο, που θα έλεγε και ο Βενιζέλος. Οι ρηχές επαναλήψεις για «νέα Μεταπολίτευση», «νέα εθνική πυξίδα» και «νέο πατριωτισμό», η επίκληση στην «εντιμότητα» – που ουδείς του αμφισβήτησε, ούτε ηττήθηκε για αυτό, δεν του προσθέτουν κάτι.
Τουλάχιστον όσο μένει σε νύξεις για κόμμα που θα προκύψει «με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα» με «τους πολίτες πρωταγωνιστές» – που είναι άφαντοι. Και κοινοτυπίες για «κοινωνική δικαιοσύνη», «δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης».
Αν δεν έχει προηγηθεί η χειροπιαστή ανάδειξη διακριτού πολιτικού φορέα δεν αποδίδουν οι «κλεμμένες» παροτρύνσεις για «αυτοοργάνωση» – σε κάτι που δεν υπάρχει.
Μένει στο κενό η διαβεβαίωση «δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο» με επίκληση στην τεχνοκρατία του «Ινστιτούτου μας».
Η αναφορά σε «ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, αντί για μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα» πάσχει, όταν ο ίδιος στήνει ένα τέτοιο κόμμα.
Αυτά δεν συνιστούν «ταξίδι που έχει ξεκινήσει». Πρωτίστως δεν οδηγούν στην «επομένη μέρα» γιατί αυτή η μέρα έχει ήδη ξεκινήσει από καιρό, χωρίς την παρουσία του και σε κάποιά πεδία και εναντίον του.
Η βλάβη που επέφερε ο ΣΥΡΙΖΑ στη φέρουσα ικανότητα της Δημοκρατικής Παράταξης να είναι πλειοψηφική, αποδεικνύεται ανήκεστος. Και δεν πείθει ο ίδιος ως «τρώσας που ιάσεται…».
Σε τελευταία ανάλυση, αν όλα αυτά μπορούν να διεκπεραιωθούν με τις επιθέσεις στον Μητσοτάκη, όφειλε να μείνει στη Βουλή και να τον αντιμετωπίσει. Όχι να τον πετροβολάει από τις παρουσιάσεις του βιβλίου του… ανέπαφα.
Ανακοίνωσέ το, το τιμημένο
Ο Τσίπρας είχε από τη συμπρωτεύουσα την τελευταία ευκαιρία να προλάβει την πύκνωση της ομίχλης, στη οποία ο ίδιος έβαλε το πολιτικό μέλλον του με την αλληλουχία των λαθών του. Με μια απλή κίνηση – την οποία όπως ο ίδιος είπε, περίμεναν και οι από κάτω: Ανακοίνωσέ το, το τιμημένο.
Με άλλα λόγια να προχωρήσει επιτέλους σ’ αυτό που έπρεπε να είχε κάνει το αργότερο από τη επόμενη των Ευρωεκλογών, αφού δεν το έκανε την επόμενη των εκλογών του 2019.
Να καταθέσει την ταυτότητα νέου κόμματος – με όνομα, διεύθυνση, ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα και με προδιάγραφες εμπροσθοβαρούς ηγετικής ομάδας. Να εμφανίσει όσους θα τον περιβάλουν στη νέα απόπειρα πλειοψηφικής επιδίωξης. Με καθαρές κουβέντες, καθαρές σχέσεις και καθαρούς στόχους.
Αντί γι’ αυτό απλώς επαναλαμβάνεται λέγοντας τα ίδια – χωρίς κίνησή μπροστά… Σαν το Καραμανλή που μιλάει διαρκώς κατά της εξωτερικής πολιτικής του Μητσοτάκη, αλλά «όλο λάδι και από τηγανίτα τίποτε».
Βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο, όταν μιλάει για «συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμενων» – γύρω από τον ίδιο – χωρίς όμως να εκτεθεί στην ανακοίνωσή κόμματος προηγουμένως… Έτσι δεν ενοποιεί τα κόμματα της Αριστεράς και το ΠΑΣΟΚ, αλλά επιδιώκει να τους πάρει τον κόσμο. Προφανώς έτσι γίνεται στην πολιτική. Μόνο που κορόιδα πλέον δεν υπάρχουν.
Είναι σίγουρο ότι όσοι σοβαροί άνθρωποι υπήρχαν στην όχι και τόσο μαζική συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης – αναρωτήθηκαν: Αυτός καλά τα είπε, εμείς τι ήρθαμε να κάνουμε εδώ..;
https://www.ieidiseis.gr/politiki/674607/to-lathos-toy-tsipra-kai-ta-keria-toy-kavafi/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου