Η κυβέρνηση βυθίζεται στα σκάνδαλα της – με φόντο τις αρνητικές συνέπειες της πολιτικής της στην κοινωνία – ο Πρωθυπουργός οδηγείται από το αδιέξοδο του ενός σκανδάλου στο άλλο και οι πολίτες βρίσκονται σε οργή και απόγνωση.
Υπό κανονικές συνθήκες κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας δεν χάλασε και ο κόσμος. Όταν καταρρέει η κυβέρνηση, ή έστω περιέρχεται σε απομόνωσή, αναλαμβάνει η αντιπολίτευση – και η πολιτική ζωή συνεχίζεται.
Στη νότια πλευρά της Βαλκανικής όμως, τίποτε πλέον δεν είναι κανονικό. Ούτε η κυβέρνηση καταρρέει – εδώ δεν καταρρέει ο Καραμανλής του Αχιλλέα και «θα ολοκληρώσει» τη θητεία του, χάριν των Σερραίων.
Αλλά ούτε και η αντιπολίτευση είναι ικανή να επέλθει – με την πολυφωνία, την πολυδιάσπαση και τον μικρομεγαλισμό των φυλάρχων της. Παρακολουθούμε κατά ανάμεσά σε δράμα και φαρσοκωμωδία.
Μεταξύ μας: ποια κυβέρνηση, όταν η πλειοψηφία που τη στηρίζει στη Βουλή έχει τραυματιστεί και αυτό θα διευρυνθεί, με τις νέες δικογραφίες της Κοβέσι – ενώ εμφανώς διευρύνεται και η δυσαρμονία Βουλής και κοινωνίας;
Και ποια αντιπολίτευση; Κομματικοί πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι, στη δίνη των εξελίξεων. Ανερμάτιστη, χωρίς συντονισμό και χωρίς καμία πλειοψηφική προοπτική με συμπόρευση όμορων δυνάμεών της.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, που βγήκε από την κάλπη με τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις περασμένες εκλογές, πρώτα τεμαχίσθηκε και τώρα διαλύεται.
Το ΠΑΣΟΚ παριστάνει τη μείζονα αντιπολίτευση με 12% στις εκλογές και η ηγεσία του, ενώ εμφανώς δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος του ρόλου που πήρε «στα χαρτιά», αυτοχρίζεται επί θύραις κυβέρνηση.
Η Ζωή και ο Βελόπουλος που διεκδικούν τη δεύτερη θέση ή έστω την τρίτη, είναι για τα πανηγύρια, ο καθείς στο είδος του. Και η εξ ουρανού… αυτοπρωθυπουργήγισιμη Καρυστιανού, προσπαθεί να πάρει τη θέση του Νατσιού, με δηλώσεις λούμπεν περιεχομένου. Συμπέρασμα: πλην του ΚΚΕ, σοβαρό της μηδέν.
Οι κατά φαντασίαν εν δυνάμει Πρωθυπουργοί, με τις συρραφές υποσχέσεων που ονομάζουν «προγράμματα» και δήθεν έτοιμα κυβερνητικά σχήματα… αγνώστου ταυτότητας, καταγγέλλουν τον απερχόμενο και τους ζητούν να στήσει κάλπες. Αλλά δεν εξηγούν γιατί δεν πείθουν ότι μπορούν να τον διαδεχθούν ως καλύτεροι για τη χώρα.
Ο Ανδρουλάκης φωνάζει περισσότερο από όσο μπορεί να ακουστεί και προσπαθεί να δαγκώσει περισσότερο από όσο μπορεί να μασήσει. Γκαζώνει και ζητάει εκλογές που θα χάσει: από πουθενά δεν προκύπτει ότι θα… τριπλασιάσει τουλάχιστον τη δύναμη του κόμματός του, που χρειάζεται για κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Το σλόγκαν «πάμε για πρώτο κόμμα, έστω με μια ψήφο» είναι ανέκδοτο, αφού – όπως προέκυψε ως μόνο πολιτικό αποτέλεσμα στην «εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων» που ονόμασε «συνέδριο» – αποκλείει τη συνεργασία με τη ΝΔ, αλλά και με τα κόμματα αριστερά του.
Στη διαμόρφωση της πράσινης «συγχορδίας του κενού» μετέχουν και οι πρωτοκλασάτοι, με τις χαμηλές πτήσεις τους και τις φιλοδοξίες της διαδοχής.
Ο Γερουλάνος επιμένει ότι «εκεί έξω υπάρχουν 1,5 εκατομμύριο δικοί μας ψηφοφόροι» και ποντάρει σ’ αυτούς, χωρίς να εξηγεί πώς του προέκυψε ότι είναι «δικοί τους».
Η Διαμαντόπουλου, που απέτυχε να πάρει την πρώτη θέση στην Κεντρική Επιτροπή και έβγαλε μόνο πέντε δικούς της – στους 271 – προσπαθεί να εμφανιστεί ως… αντιδεξιά, αλλά δεν τη πιστεύει κανένας, αφού έχει υιοθετήσει θέσεις της ΝΔ.
Ο Δούκας καταστρέφει διαρκώς τη δημαρχιακή θητεία του, με την ψευδαίσθηση ότι στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ… επέβαλλε τη γραμμή του – όποτε η ηγεσία τον περιμένει και δεν τον χωράει ο Δήμος…
Από την πλευρά του, ο Φάμελλος πουλάει τρέλα: ζητάει εκλογές, αλλά δεν ξέρει για λογαριασμό ποιου κόμματος. Του ΣΥΡΙΖΑ που τελεί υπό εξαφάνιση χάριν του Τσίπρα; Ή του κόμματος Τσίπρα που δεν θα υπάρχει πριν τον Σεπτέμβριο – αλλά, αν προκύψουν εκλογές, θα μετέχει με πολιτευτές κατά νομό… Όπως τα προδικτατορικά κόμματα -μπουλούκια.
Ο ίδιος ο Τσίπρας δεν ζητάει άμεσα εκλογές – και κατά κάποιο τρόπο «εισηγείται» στον Μητσοτάκη να μην τις κάνει – αλλά θέλει να πιστεύουν οι άλλοι ότι είναι ο μόνος που μπορεί να σταθεί ως αντίπαλος του και να τις κερδίσει.
Εμφανίσθηκε στην τηλεόραση μετά από τρία χρόνια και το μόνο που κατάφερε ήταν να αυτοτραυματιστεί προβάλλοντας απίθανες θεωρίες:
–Κακώς δεν έκλεισε τις τράπεζες την επομένη της εκλογικής νίκης του το 2015. Με το 63% στο δημοψήφισμα μπορούσε να πάει τη χώρα «σε όποια κατεύθυνση ήθελε». Από τη Βουλή έφυγε για να κερδίσει εκλογικά όσα θα είναι λιγότερο από όσα είχε 2023.
Σ’ αυτό το σκηνικό της άσφαιρης αντιπολίτευσης, ο Μητσοτάκης φορτωμένος με σκάνδαλα, όσο κανένας προκάτοχός του, ετοιμάζεται να εμφανιστεί ως… θύμα της διαχρονικής παθογένειας. Αλλά είναι «μόνος στο Μαξίμου».
Ματαίως οι δυο αντιπρόεδροι και η ακατάβλητη Βούλτεψη, ξεσπαθώνουν στα κανάλια για τη διαμόρφωση αντίστοιχου κλίματος. Οι υπόλοιποι υπουργοί και βουλευτές, κάνουν ότι δεν βλέπουν, ή δεν προτίθενται να μπλέξουν.
Ο Χατζηδάκης λέει ότι οι βουλευτές και οι υπουργοί των δικογραφιών Κοβέσι κρεμάστηκαν από τον πρωθυπουργό στο τσιγκέλι όχι γιατί υπάρχει σοβαρό θέμα, αλλά… «από ευαισθησία». Έτσι καίει τον εαυτό του που δεν την είχε, για να πράξει ανάλογα με τη παρακολούθησή του.
Ο Άδωνις βρίσκει ότι δεν θα πέσει δα και η κυβέρνηση για ορισμένα «κωλορουσφέτια», που θα έλεγε και ο – πρόγονός του, σ’ αυτό το είδος δημόσιας παρουσίας, Βαγγέλης Γιαννόπουλος. Επιτίθεται άφρονα στην Κοβέσι, που «στέλνει τη δικογραφία τμηματικά για κρατάει τη χώρα σε ομηρία». Μόνο που σε ομηρία – της Δικαιοσύνης – δεν βρίσκεται η χώρα, αλλά η κυβέρνηση.
Εμφανώς υπό ομηρία τελούν όμως και όσοι κυβερνητικοί αναφέρονται ως «στόχοι» στο ακόμη μεγαλύτερο σκάνδαλο των υποκλοπών. Επί του οποίου περιέργως αντιπολίτευση επιδιώκει να μεταφέρει την αντιπαράθεση εκεί που ο Μητσοτάκης έχει πλεονεκτήματα: ο Ανδρουλάκης σε Εξεταστική Επιτροπή και ο Φάμελλος – με ή όχι επίνευση Τσίπρα – σε… πρόταση μομφής.
Εν κατακλείδι: στα πεδία της κυβερνητικής διαφθοράς η Ελλάδα αναστενάζει και η αντιπολίτευση, διασπασμένη και πολυκέφαλη – δηλαδή ακέφαλη – περί άλλων τυρβάζει. Ανίσχυρη, μοιραία και αξιοθρήνητη.
https://www.ieidiseis.gr/politiki/733949/apomonomeni-kyvernisi-axiothriniti-antipoliteysi/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου