Ανάλυση: Από τον «πολύτιμο φίλο» του Ερντογάν στον Μητσοτάκη...

Τι σηματοδοτεί η τουρκική αντίδραση για παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου στις έρευνες νότια της Κρήτης. Η «ειρηνική φάση» δεν αναιρεί την αναθεωρητική πολιτική — απλώς τη μεταμορφώνει σε θεσμική πίεση κάθε φορά που η Ελλάδα κάνει κίνηση που αλλάζει τον χάρτη.

  Νίκος Παναγιωτόπουλος 

 

Μόλις λίγες ημέρες μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν, όπου ο Τούρκος πρόεδρος χαρακτήριζε τον Έλληνα πρωθυπουργό «πολύτιμο φίλο», η Άγκυρα επανέρχεται στη γνώριμη στρατηγική της: την ελεγχόμενη κλιμάκωση σε ζητήματα θαλάσσιας δικαιοδοσίας.
Η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας δεν είναι ένα τυπικό ανακοινωθέν, αλλά μια θεσμική επιστροφή στον πυρήνα της τουρκικής αναθεωρητικής γραμμής: υφαλοκρηπίδα – θαλάσσιες ζώνες – Λιβύη – μονομερείς ενέργειες.

Με άλλα λόγια, τα χαμόγελα της Άγκυρας στο διπλωματικό τραπέζι δεν μεταφράζονται σε απενεργοποίηση της τουρκικής ατζέντας.

Γιατί τώρα; Το timing δεν είναι τυχαίο

Η ανακοίνωση έρχεται σε μια στιγμή όπου:

1. Η Ελλάδα έχει ενεργοποιήσει έρευνες υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης.
2. Υπάρχει νέα φάση εμβάθυνσης με μεγάλα διεθνή ενεργειακά σχήματα, με έμφαση στη συμφωνία με Chevron.
3. Η Άγκυρα επιδιώκει να αναστήσει το τουρκο–λιβυκό μνημόνιο του 2019, κυρίως ως νομικό εργαλείο διεκδικήσεων, παρά ως ουσιαστική βάση διεθνούς δικαίου.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν αντιδρά επειδή «ενοχλείται»· αντιδρά επειδή δεν θέλει η Ελλάδα να εγκαθιδρύσει τετελεσμένα στον θαλάσσιο χώρο που η ίδια θεωρεί υπό διαπραγμάτευση.

Η ουσία της τουρκικής ανακοίνωσης: τρία παράλληλα μέτωπα

Α. Ενεργειακή πίεση – «μονομερείς και παράνομες δραστηριότητες»

Η Άγκυρα κατηγορεί την Αθήνα ότι ενεργεί μονομερώς.
Αυτό εντάσσεται στη γνωστή τουρκική επιχειρηματολογία:
«Τίποτα δεν γίνεται χωρίς συνεννόηση με την Τουρκία στη ΝΑ Μεσόγειο».

Β. Επίκληση Λιβύης – ενεργοποίηση του τουρκο-λιβυκού άξονα

Η Τουρκία χρησιμοποιεί τη Λιβύη ως εργαλείο νομιμοποίησης.
Η επίκληση των «λιβυκών αρχών» έχει διπλή στόχευση:

• Να διατηρήσει στη ζωή ένα μνημόνιο που η διεθνής κοινότητα θεωρεί προβληματικό.
• Να στείλει μήνυμα ότι ο άξονας Άγκυρας–Τρίπολης παραμένει ενεργός και θα λειτουργεί ως ανάχωμα σε ελληνικές ενεργειακές κινήσεις.

Γ. Αναφορά στη Chevron – μήνυμα προς τις ΗΠΑ

Η Τουρκία γνωρίζει ότι η Chevron δεν είναι «μία ακόμη εταιρεία».
Είναι γεωπολιτικός παίκτης που επηρεάζει την αμερικανική στρατηγική στην ενέργεια.
Η Άγκυρα επιχειρεί:

1. Να δείξει ότι η Ελλάδα δημιουργεί τετελεσμένα με «μεγάλες πλάτες».
2. Να προειδοποιήσει ότι η Τουρκία δεν θα δεχθεί ενεργειακές εξελίξεις χωρίς να συμμετέχει ή να εγκρίνει.

4. Η αντίφαση της Άγκυρας: «πολύτιμος φίλος» – αλλά υπό επιτήρηση

Η δήλωση Ερντογάν ότι ο Μητσοτάκης είναι «πολύτιμος φίλος» είναι μέρος της τακτικής εξομάλυνσης που η Τουρκία χρειάζεται σε μια περίοδο:

 

1. οικονομικής δυσχέρειας,
2. ανάγκης για ηρεμία σε πολλά μέτωπα,
3. δεδομένης της νέας τάξης πραγμάτων στις σχέσεις με ΝΑΤΟ και ΗΠΑ.

Αλλά η τουρκική εξωτερική πολιτική δεν αλλάζει ρότα.
Η φιλική ρητορική δεν κρατά περισσότερο από όσο επιτρέπει:

1. η ενεργειακή ατζέντα,
2. η πίεση στο εσωτερικό του Ερντογάν,
3. η θέση της Τουρκίας ως «διαμεσολαβητή κόμβου» στη ΝΑ Μεσόγειο.

Τι επιδιώκει πραγματικά η Άγκυρα

1. Να απονομιμοποιήσει τις ελληνικές έρευνες

Όχι επειδή θίγουν τουρκική δικαιοδοσία, αλλά επειδή δημιουργούν προηγούμενο.

2. Να επαναφέρει το τουρκο–λιβυκό μνημόνιο ως “κανόνα”

Η Τουρκία θέλει να παρουσιάζει τη Λιβύη ως θιγόμενο μέρος για να καλύψει τη δική της διεκδικητική στάση.

Να πιέσει την Ουάσινγκτον μέσω Chevron

Η Τουρκία στέλνει μήνυμα:
«Μην αφήνετε την Ελλάδα να δημιουργεί νομικά τετελεσμένα εις βάρος μας».

Να κρατήσει την Ελλάδα στο τραπέζι των διερευνητικών υπό “τουρκικούς όρους”

Δηλαδή:
Να θεωρείται ότι οι θαλάσσιες ζώνες είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης συνολικά, όχι θέμα διεθνούς δικαίου.

Συμπέρασμα: η διπλή γλώσσα είναι η νέα κανονικότητα

Η τουρκική αντίδραση δείχνει ότι η Άγκυρα:

1. Δεν εγκαταλείπει τον στόχο της αναθεώρησης του θαλάσσιου status quo.
2. Χρησιμοποιεί τη «φιλική φάση» με την Αθήνα αποκλειστικά για να ελέγχει τον ρυθμό της κλιμάκωσης.
3. Εκμεταλλεύεται κάθε ενεργειακή εξέλιξη για να προβάλλει τις πάγιες θέσεις της.
4. Ενισχύει τον δεσμό με τη Λιβύη για να έχει θεσμικό «συμπαίκτη» στις διακοπές της ελληνικής ενεργειακής στρατηγικής.

Το μήνυμα της Άγκυρας είναι ξεκάθαρο:
«Θα μιλάμε, αλλά δεν εγκαταλείπουμε τίποτα και θα κάνετε αυτό που εμείς θέλουμε αν θέλετε ήρεμα νερά».

Η «ειρηνική φάση» δεν αναιρεί την αναθεωρητική πολιτική — απλώς τη μεταμορφώνει σε θεσμική πίεση κάθε φορά που η Ελλάδα κάνει κίνηση που αλλάζει τον χάρτη.

https://newpost.gr/eidiseis/analysi-apo-ton-polytimo-filo-toy-erntogan-ston-mitsotaki-ti-simatodotei-i-toyrkiki-antidrasi-gia-paraviasi-toy-diethnoys-dikaioy-stis-ereynes-notia-tis-kritis/