Από το Brexit που συγκλόνισε την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2016, η Ευρώπη δεν είχε ξαναβρεθεί αντιμέτωπη με ένα τόσο ισχυρό σενάριο αποχώρησης από τον πυρήνα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτή τη φορά, όμως, το ενδεχόμενο αφορά τη μεγαλύτερη οικονομία της ηπείρου.
Η AfD, που καταγράφει πλέον εντυπωσιακά ποσοστά τόσο σε περιφερειακό όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, επαναφέρει ανοιχτά στο τραπέζι το λεγόμενο Dexit: την έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ, αλλά και από τη Σένγκεν.
Η πιθανότητα να αποχωρήσει το Παρίσι από τη Συμμαχία δεν φαντάζει πλέον τόσο μακρινό σενάριο. Ωστόσο, πρόκειται για μια κίνηση που θα έχει βαρύ τίμημα τόσο για τη Γαλλία όσο και για τους συμμάχους της. Το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για το πολύ ρεαλιστικό ενδεχόμενο ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας να δημιουργήσει ένα μεγάλο ρήγμα στη Συμμαχία.
«Χωρίς μέτρα πολιτικής, εκτιμούμε ότι ο απλός μέσος όρος του δημόσιου χρέους των χωρών της ΕΕ θα υπερδιπλασιαζόταν σε πάνω από 130% του ΑΕΠ το 2040», προειδοποίησε η επικεφαλής του ΔΝΤ.
Στις υφιστάμενες πιέσεις στις δαπάνες των κρατικών προϋπολογισμών για συντάξεις και Υγεία λόγω της γήρανσης του πληθυσμού και για την ενεργειακή μετάβαση, θα προστίθενται οι αυξημένες αμυντικές δαπάνες, με το σύνολο των επιπλέον δαπανών στους τομείς αυτούς να φθάνει το 5% του ΑΕΠ το 2040, υπογράμμισε η επικεφαλής του Ταμείου.
Τα σχέδια των Βρυξελλών δεν αφορούν το μέλλον, αλλά ένα μόνιμο παρόν με θεσμική δέσμευση για περισσότερη ψηφιακή διακυβέρνηση (τεχνοκρατική εξουσία μέσω κεντρικών τραπεζών, ρυθμιστικών αρχών, υπηρεσιών ασφαλείας), υποβάθμιση κοινωνικής πρόνοιας για χάρη των εξοπλισμών, εξάλειψη κάθε έννοιας εθνικού συμφέροντος, συνεχή αντιπαράθεση με εσκεμμένη έλλειψη εναλλακτικών επιλογών.
Οι ελίτ των Βρυξελλών ζουν σε μια γνωσιολογική φούσκα που αυτάρεσκα αποκαλούν “κανονικότητα,” δηλαδή, επιτρέπει μόνο πληροφορίες, απόψεις και ενέργειες που επιβεβαιώνουν το αφήγημα των Βρυξελλών. Κυριαρχεί η γραμμική σκέψη του νεοφιλελευθερισμού που φαντασιωνόταν το “τέλος της ιστορίας,” σε αντίθεση με τη εμπειρία της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι μια “ιστορία χωρίς τέλος” με επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά (ακμή, παρακμή, εποχές, κύκλος ζωής).
Η Ευρώπη βρίσκεται στη διασταύρωση μιας σειράς ενεργειακών-οικονομικών-γεωπολιτικών αλυσίδων ευπάθειας, και αυτό που καθιστά τη θέση της ιδιαίτερα κρίσιμη δεν είναι η έκθεσή της σε κάθε μία χωριστά, αλλά η σωρευτική δράση τους πάνω σε μια οικονομική δομή που σχεδιάστηκε για ένα ριζικά διαφορετικό γεωπολιτικό περιβάλλον.
Το ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο της μεταψυχροπολεμικής εποχής στηρίχθηκε σε τρεις υποθέσεις που τώρα έχουν αποδειχθεί ευάλωτες: Ότι η ενέργεια θα παραμένει φθηνή και απρόσκοπτα διαθέσιμη, ότι οι αγορές θα παραμένουν ανοιχτές και ότι η αμερικανική στρατιωτική εγγύηση θα εξακολουθεί να λειτουργεί χωρίς η Ευρώπη να χρειαστεί να αναλάβει το πλήρες κόστος αυτοπροστασίας.
Την ίδια στιγμή, οι αεροπορικές εταιρείες καθηλώνουν τα αεροπλάνα τους και οι αξιωματούχοι παροτρύνουν τους πολίτες να μειώσουν τις μετακινήσεις τους, ενώ έρχεται και οδηγία-σοκ από την Κομισιόν στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Ωστόσο, η ευρωπαϊκή προσπάθεια να αποτραπούν οι ελλείψεις που προκαλούνται από τον πόλεμο κατά του Ιράν, αντιμετωπίζει ένα απροσδόκητο εμπόδιο: Κανείς δεν γνωρίζει πόσα καύσιμα έχει στην πραγματικότητα η Ευρώπη!
Ενώ οι αεροπορικές εταιρείες καθηλώνουν αεροσκάφη και οι πολίτες καλούνται να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους, αναδύεται ένα κρίσιμο πρόβλημα: η ήπειρος δεν γνωρίζει με ακρίβεια το μέγεθος των καυσίμων που διαθέτει στις αποθήκες της.
Σύμφωνα με το Politico, η σύγκρουση στο Ιράν εκτοξεύει το κόστος των ορυκτών καυσίμων, με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν να δηλώνει ότι η ΕΕ επιβαρύνεται με 500 εκατ. ευρώ ημερησίως λόγω των αυξημένων τιμών. Η απειλή κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ και οι εντολές του Ντόναλντ Τραμπ για παρατεταμένο αποκλεισμό του Ιράν εντείνουν την αβεβαιότητα στις παγκόσμιες αγορές.
Ο Ιταλός υπουργός Άμυνας Γκουίντο Κροσέτο είπε σε συνέντευξή του αναφερόμενος στην κρίσιμη γεωπολιτική περίοδο που διανύουμε ότι «δεν έχω κοιμηθεί τις τελευταίες δύο νύχτες γιατί γνωρίζω τι έρχεται»!
Απαντώντας επίσης στο ερώτημα για το αν η κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι θα προκηρύξει πρόωρες εκλογές επειδή έχασε ένα δημοψήφισμα για αλλαγές στην Δικαιοσύνη, έκανε μία εξίσου ανησυχητική δήλωση, που όμως εξηγεί και το γιατί ούτε στην Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει πρόωρη προσφυγή στις κάλπες:
Αποκάλεσε τις πρόωρες εκλογές «ανεύθυνες με έναν παγκόσμιο πόλεμο προ των πυλών»!
“Όχι” είπε η Κομισιόν σε δημοσιονομική χαλάρωση.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απορρίπτει το ενδεχόμενο δημοσιονομικής χαλάρωσης μέσω της ενεργοποίησης της Γενικής Ρήτρας Διαφυγής, προκειμένου τα κράτη μέλη να στηρίξουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις με έκτακτα μέτρα.
Σε έγγραφο, που εκδόθηκε εν όψει του σημερινού έκτακτου Eurogroup, το οποίο θα πραγματοποιηθεί μέσω τηλεδιάσκεψης, η Κομισιόν τονίζει ότι «η ενεργοποίηση της Γενικής Ρήτρας Διαφυγής ή των εθνικών ρητρών διαφυγής δεν θα ήταν σκόπιμη αυτή τη στιγμή».
Σύμφωνα με το κείμενο, το Συμβούλιο μπορεί να εκδώσει σχετική σύσταση μόνο κατόπιν πρότασης της Επιτροπής.
Το έγγραφο εξηγεί ότι η ρήτρα διαφυγής μπορεί να ενεργοποιηθεί αποκλειστικά σε περίπτωση σοβαρής οικονομικής ύφεσης σε επίπεδο ευρωζώνης ή ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Απογοητευτικά είναι τα στοιχεία για τους Ευρωπαίους ηγέτες από τη νέα δημοσκόπηση της Morning Consult που δημοσιεύεται στο Axios.
Οι Κιρ Στάρμερ, Φρίντριχ Μερτς και Εμανουέλ Μακρόν είναι οι πιο αντιδημοφιλείς επικεφαλής κρατών, καταδεικνύοντας το πολιτικό τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει η Ευρώπη με τις ηγεσίες των τριών ισχυρότερων χωρών να χαρακτηρίζονται ως αναξιόπιστες και ανίκανες να διαχειριστούν τις κρίσιμες προκλήσεις και τα διακυβεύματα της εποχής.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνεχίζει ακάθεκτη να συνάπτει συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, εις βάρος της ευρωπαϊκής παραγωγής και της οικονομικής βιωσιμότητας των περισσότερων κρατών-μελών.
Σήμερα αναμένεται να επισφραγιστεί άλλη μία τέτοια συμφωνία, αυτή τη φορά με την Ινδία, η οποία χαρακτηρίζεται από τις δύο πλευρές «ιστορική». Για τον σκοπό αυτό βρίσκονται στο Νέο Δελχί ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Οι δύο ανώτατοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι ήταν χθες οι τιμώμενοι καλεσμένοι στους εορτασμούς για την Ημέρα της Δημοκρατίας στην ινδική πρωτεύουσα, πριν από τη σημερινή σημαντική σύνοδο, η οποία για το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποτελεί «ευκαιρία για την ενίσχυση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης μεταξύ των δύο πλευρών και για την εμβάθυνση της συνεργασίας σε βασικούς οικονομικούς τομείς». Στόχος: η απεξάρτηση από ΗΠΑ και Ρωσία.
Η επιμονή της Αμερικής του Μπάιντεν για ανατολική επέκταση του ΝΑΤΟ μετέτρεψε τους ευρωπαϊκούς λαούς σε εμπόλεμους, παρά τη θέλησή τους.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση υπήρξε η μεγαλύτερη κατάκτηση της ανθρωπότητας, στα πεδία της ευημερίας, της Δημοκρατίας, των ελευθεριών, των δικαιωμάτων.
Πρωτίστως της ειρήνης, η διασφάλιση της οποίας υπήρξε το βασικό κίνητρο των «ιδρυτών – πατέρων», μετά από δυο αιματηρούς πολέμους στο έδαφός της.
Υπήρξε. Γιατί πλέον αρχίζει να μην υπάρχει.
Η κακή τύχη -και κακή βούληση- των λαών Γαλλίας και Γερμανίας, τοποθέτησε στον άξονα -λοκομοτίβα- που συνδιαμόρφωναν για δεκαετίες, μικρονοϊκές ηγεσίες – που ξηλώνουν το πουλόβερ, εξαρτημένες από υπερατλαντικούς μηχανισμούς.
Οι διεργασίες μεταξύ των ισχυρών μελών της ευρωζώνης, οι εξωτερικές σχέσεις με ΔΝΤ, G7, ΗΠΑ, και τα «παγωμένα» κεφάλαια της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Του Αλέξανδρου Τάρκα*
Η ανάδειξη του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup αποτελεί πραγματική επιτυχία της χώρας και της κυβέρνησης ως χτυπητή εξαίρεση στον κανόνα των επί εξαετία επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων του Μαξίμου. Ωστόσο, η πορεία του Έλληνα υπουργού θα εξαρτηθεί από τις εσωτερικές διεργασίες μεταξύ των ισχυρών μελών της ευρωζώνης, καθώς και από τις εξωτερικές σχέσεις της Ε.Ε. με τρίτα μέρη (ΔΝΤ, G7 και ΗΠΑ) σε θέματα όπου ο ίδιος θα έχει μάλλον περιορισμένες δυνατότητες παρεμβάσεων.
Μετά την παράνομη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι κεντρικές πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης, ανέδειξαν την τυφλή χρηματοδότηση στην Ουκρανία , σε «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Έτσι όριζαν οι Αμερικανοί.
Παρ ότι όμως οι Αμερικανοί άλλαξαν θέση, συνεχίζουν τις ροές – από ευρωπαϊκά Ταμεία και τους εθνικούς Προϋπολογισμούς- σε έναν πόλεμο που Ουκρανοί χάνουν.
Πλέον η – ορθή -επίκληση του διεθνούς δικαίου, συνδυάζεται με την προπαγάνδα για εξοπλισμό της Ευρώπης-ώστε να προστατευθεί από εισβολή των Ρώσων, στα εδάφη των χωρών μελών. Χωρίς στοιχεία που θεμελιώνουν αυτό το ενδεχόμενο, καλλιεργούν στους ευρωπαϊκούς λαούς ότι έτσι τους προστατεύουν – από μια δύναμη με 5.500 πυρηνικές κεφαλές.
Η στάση των ευρωπαϊκών αρχουσών ελίτ στο ζήτημα του πολέμου στην Ουκρανία εγείρει σοβαρά ερωτηματικά για τη σχέση τους, όχι μόνο με τον πολιτικό ορθολογισμό, αλλά και για την επαφή τους με την πραγματικότητα.
Υιοθετούν μία πολεμοχαρή ρητορική, την οποία είναι παντελώς ανίκανες να υπηρετήσουν στην πράξη. Κάνουν τα πάντα για να τορπιλίσουν το σχέδιο Τραμπ, έχοντας συνείδηση ότι εάν το επιτύχουν θα συνεχιστεί ο πόλεμος.
Αυτό θα είχε πολιτικά νόημα μόνο εάν το Κίεβο κέρδιζε τον πόλεμο, ή τουλάχιστον εάν υπήρχε μία ισορροπία στα μέτωπα. Τα πράγματα, όμως, σ’ αυτό το επίπεδο είναι δραματικά για τους Ουκρανούς. Κρίσιμες πόλεις-οχυρά στην ανατολική Ουκρανία (Βολτσάνσκ, Κούπιανσκ, Λιμάν, Σιβέρσκ, Κωνσταντινίφκα, Ποκρόφσκ, Μίρνογκραντ και Γκιουλαιπολ) είτε έχουν περιέλθει στον έλεγχο του ρωσικού στρατού, είτε είναι περικυκλωμένες από αυτόν. Η δε ρωσική προέλαση στο Νότο έχει επιταχυνθεί τόσο πολύ, που να απειλείται προοπτικά με κατάληψη η Ζαπορίζια στις όχθες του Δνείπερου.
Η μη προσιτή στέγαση στην Ευρώπη έχει μετεξελιχθεί από κοινωνικό πρόβλημα σε απειλή για τη δημοκρατική σταθερότητα.
Το δικαίωμα στη στέγη, που κάποτε αποτελούσε θεμελιώδη πυλώνα της μεταπολεμικής ανάκαμψης, έχει μετατραπεί σε επενδυτικό όχημα για τους υπερ-πλούσιους και όνειρο απατηλό για όσους θέλουν να ζήσουν ανεξάρτητα.
Το πρόβλημα επεκτείνεται πέρα από τους φοιτητές: ένας στους πέντε Ευρωπαίους ηλικίας 30 έως 34 ετών εξακολουθεί να ζει με τους γονείς του, γεγονός που υπογραμμίζει τα βαθιά συστημικά οικονομικά εμπόδια προς την ενηλικίωση . Ο Eurofound προειδοποιεί ότι η κατάσταση οδηγεί σε έλλειψη στέγης, επισφάλεια, οικονομική πίεση και ακατάλληλη στέγαση, εμποδίζοντας τους νέους να φτιάξουν τη ζωή τους.
Η Κομισιόν εντείνει την πίεση στις κυβερνήσεις που διστάζουν να συμφωνήσουν για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας , λέγοντάς τους ότι αν δεν αναγκάσουν τη Ρωσία να πληρώσει τον λογαριασμό, θα πρέπει να το κάνουν οι ίδιες!
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή γνωρίζει πολύ καλά ότι το σχέδιο Β -ο κοινός δανεισμός της ΕΕ, γνωστός ως ευρωομόλογα– είναι ακόμη πιο δυσάρεστο για τη χρηματοδότηση ενός δανείου επανορθώσεων 140 δισεκατομμυρίων ευρώ για το Κίεβο από την ιδέα της χρήσης παγωμένων ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων, η οποία ανέκρουσε πρύμναν την περασμένη εβδομάδα.
