Σε φάση βαθιάς αναδιάταξης μπαίνει το πολιτικό σκηνικό, με τα κόμματα να κινούνται πλέον όχι μόνο με βάση την τρέχουσα αντιπαράθεση, αλλά κυρίως με το βλέμμα στην επόμενη εκλογική μέρα.
Η διαγραφή του Παύλου Πολάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα στις εξελίξεις της Κεντροαριστεράς, οι εσωκομματικές αναταράξεις στη Νέα Δημοκρατία, η προοπτική δημιουργίας κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά και η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον πολιτικής αστάθειας, μετακινήσεων και νέων συσχετισμών.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι απλώς ποιος θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Είναι αν μετά τις κάλπες θα υπάρχει ο ίδιος πολιτικός χάρτης ή αν η χώρα θα βρεθεί μπροστά σε ένα νέο σκηνικό, με περισσότερους παίκτες, πιο δύσκολες πλειοψηφίες και μεγαλύτερη πίεση στη διακυβέρνηση.
Ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ρήγμα Πολάκη
Η διαγραφή του Παύλου Πολάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα μεμονωμένο επεισόδιο. Είναι η πιο καθαρή ένδειξη ότι το κόμμα που κάποτε κυβέρνησε βρίσκεται πλέον σε φάση αποσύνθεσης, αναμονής και εσωτερικής εξάντλησης.
Ο Σωκράτης Φάμελλος επέλεξε τη ρήξη, θέλοντας να δείξει ότι υπάρχει ακόμη κέντρο αποφάσεων. Όμως η κίνηση αυτή ανοίγει νέα μέτωπα, καθώς ο Πολάκης δεν είναι απλώς ένας βουλευτής με προσωπικό ακροατήριο. Εκφράζει ένα συγκεκριμένο κομμάτι του παλιού ΣΥΡΙΖΑ: συγκρουσιακό, λαϊκό, αντισυστημικό και βαθιά καχύποπτο απέναντι στις εσωκομματικές ισορροπίες.
Στο βάθος, όμως, υπάρχει ο Αλέξης Τσίπρας. Η πιθανότητα νέου πολιτικού φορέα γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό λειτουργεί ήδη σαν μαγνήτης και σαν απειλή. Όσοι βλέπουν τον ΣΥΡΙΖΑ να συρρικνώνεται, αναζητούν διέξοδο. Όσοι φοβούνται ότι το κόμμα οδηγείται σε ιστορική περιθωριοποίηση, κοιτούν προς την πλευρά Τσίπρα. Και όσοι θέλουν να διατηρήσουν ρόλο στην επόμενη μέρα, μετρούν αποστάσεις, συμμαχίες και προσωπικές αντοχές.
Η Κεντροαριστερά μπροστά σε νέα Βαβέλ
Η Κεντροαριστερά μοιάζει σήμερα περισσότερο με πεδίο αναμονής παρά με ενιαίο πολιτικό χώρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει την παλιά του συνεκτικότητα. Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως θεσμικός πόλος εξουσίας, αλλά δέχεται σκληρή πίεση. Η Νέα Αριστερά κινείται σε περιβάλλον αβεβαιότητας. Και ο Τσίπρας, ακόμη και χωρίς να έχει κάνει το τελικό βήμα, επηρεάζει ήδη τους συσχετισμούς.
Η κοινωνία παρακολουθεί αυτή τη Βαβέλ με κόπωση. Το μήνυμα που εκπέμπεται δεν είναι ακόμη μήνυμα εναλλακτικής διακυβέρνησης. Είναι μήνυμα εκκρεμότητας. Και αυτό αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον χώρο: η φθορά της κυβέρνησης δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε καθαρή αντιπολιτευτική πρόταση.
Η Νέα Δημοκρατία και οι εσωκομματικές ρωγμές
Την ίδια ώρα, η Νέα Δημοκρατία δεν κινείται σε κενό αέρος. Μπορεί να παραμένει ο βασικός πόλος διακυβέρνησης, όμως στο εσωτερικό της καταγράφονται σαφείς αναταράξεις. Οι αποστάσεις του Κώστα Καραμανλή, η διαγραφή και οι κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά, οι παρεμβάσεις στελεχών που μιλούν για απομάκρυνση από τις ιδρυτικές αρχές της παράταξης, συνθέτουν ένα δύσκολο εσωκομματικό υπόστρωμα.
Η πιθανότητα δημιουργίας κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά δεν είναι απλώς ένα σενάριο προσωπικής δικαίωσης. Είναι πιθανός καταλύτης στα δεξιά της ΝΔ. Ένας τέτοιος φορέας θα μπορούσε να απευθυνθεί σε απογοητευμένους συντηρητικούς ψηφοφόρους, σε τμήματα που αντιδρούν στη φυσιογνωμία του σημερινού κυβερνώντος κόμματος και σε ακροατήρια που θεωρούν ότι η ΝΔ έχει μετακινηθεί υπερβολικά προς το Κέντρο.
Αυτό σημαίνει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει διπλό πρόβλημα: από τη μία να κρατήσει το Κέντρο απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, από την άλλη να περιορίσει διαρροές προς τα δεξιά.
Η ανακοίνωση Καρυστιανού και το αντισυστημικό φορτίο
Στο σκηνικό αυτό έρχεται να προστεθεί και η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία ανεξάρτητα από την τελική της πολιτική μορφή, έχει βαρύ συμβολικό φορτίο. Η υπόθεση των Τεμπών έχει δημιουργήσει ένα ισχυρό κοινωνικό ρεύμα δυσπιστίας απέναντι στους θεσμούς, τα κόμματα και τη διαχείριση της ευθύνης.
Αν αυτό το ρεύμα αποκτήσει πολιτική έκφραση, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την επόμενη κάλπη. Όχι απαραίτητα ως κλασικό κόμμα εξουσίας, αλλά ως δύναμη πίεσης, διαμαρτυρίας και ανατροπής ισορροπιών. Σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό περιβάλλον, ακόμη και λίγες μονάδες μπορούν να αλλάξουν τους όρους της διακυβέρνησης.
Ο πόλεμος ΝΔ – ΠΑΣΟΚ για τον Ανδρουλάκη
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η σύγκρουση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ για το πόθεν έσχες και το ακίνητο της οικογένειας Ανδρουλάκη αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία. Δεν είναι απλώς μία αντιπαράθεση για ένα περιουσιακό ζήτημα. Είναι πολιτική επιχείρηση αποδόμησης.
Η ΝΔ γνωρίζει ότι ο βασικός της αντίπαλος για το κρίσιμο κεντρώο ακροατήριο είναι το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και επιχειρεί να πλήξει το πιο ισχυρό στοιχείο του Νίκου Ανδρουλάκη: την εικόνα του πολιτικού που εμφανίζεται λιγότερο φθαρμένος, πιο θεσμικός και πιο «καθαρός» σε σχέση με το παλιό πολιτικό σύστημα.
Ο ρόλος του Άδωνι Γεωργιάδη είναι κομβικός. Ο υπουργός Υγείας λειτουργεί ως πολιτικός πολιορκητικός κριός. Παίρνει πάνω του την πιο σκληρή επίθεση, ανεβάζει τους τόνους, μεταφέρει τη σύγκρουση στο πεδίο της προσωπικής αξιοπιστίας και αναγκάζει το ΠΑΣΟΚ να απαντά αμυντικά.
Οι καμένες γέφυρες
Η σύγκρουση αυτή καίει οριστικά και τα σενάρια μιας εύκολης μετεκλογικής συνεννόησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Όσοι στη Χαριλάου Τρικούπη πίστευαν ότι έπρεπε να κρατηθούν ανοιχτοί δίαυλοι για λόγους «σταθερότητας», βλέπουν πλέον ότι η ΝΔ δεν αντιμετωπίζει το ΠΑΣΟΚ ως πιθανό εταίρο, αλλά ως εμπόδιο.
Από την άλλη, η κυβέρνηση επιχειρεί να στείλει στους ψηφοφόρους ένα καθαρό μήνυμα: ενισχυμένο ΠΑΣΟΚ σημαίνει αστάθεια, αβεβαιότητα και πολιτικά παζάρια. Το ΠΑΣΟΚ απαντά ότι η ΝΔ επιδιώκει πολιτική λεηλασία και δολοφονία χαρακτήρα του αρχηγού του.
Θα έχουμε νέο χάρτη μετά τις εκλογές;
Όλα δείχνουν ότι η επόμενη κάλπη μπορεί να μην παράξει απλώς νικητή και ηττημένους, αλλά νέο πολιτικό χάρτη. Με πιθανό κόμμα Τσίπρα στην Κεντροαριστερά, πιθανό κόμμα Σαμαρά στα δεξιά, κοινωνικό ρεύμα γύρω από την Καρυστιανού, πιεζόμενο ΠΑΣΟΚ και κατακερματισμένο ΣΥΡΙΖΑ, η διακυβέρνηση γίνεται πιο δύσκολη εξίσωση.
Για τη ΝΔ, το κρίσιμο στοίχημα είναι αν θα κρατήσει ταυτόχρονα Κέντρο και δεξιά πτέρυγα. Για το ΠΑΣΟΚ, αν θα αντέξει τη μετωπική επίθεση και θα μετατραπεί από κόμμα διαμαρτυρίας σε κόμμα κυβερνητικής προοπτικής. Για τον Τσίπρα, αν θα επιστρέψει ως λύση ή ως παράγοντας περαιτέρω διάσπασης. Για τον Σαμαρά, αν μπορεί να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια σε οργανωμένη πολιτική δύναμη.
Το βέβαιο είναι ότι η επόμενη περίοδος δεν θα κριθεί μόνο από τα ποσοστά. Θα κριθεί από τις μετακινήσεις, τις αντοχές, τις συμμαχίες και τις καμένες γέφυρες. Και κυρίως από το αν το πολιτικό σύστημα μπορεί να δώσει απάντηση στο βασικό ερώτημα της κοινωνίας: ποιος μπορεί να κυβερνήσει με σταθερότητα, αξιοπιστία και πολιτική νομιμοποίηση την επόμενη μέρα.
https://newpost.gr/eidiseis/neos-chartis-meta-tis-ekloges-to-paraskinio-tsipras-diagrafi-polaki-senaria-samara-to-komma-karystianoy-kai-polemos-nd-pasok-gia-ton-androylaki/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου