Μετά την Άννα Διαμαντοπούλου -με την όποια απήχηση στον χώρο των εκσυγχρονιστών- και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, εγκαταλείπει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης στον Νίκο Ανδρουλάκη.
Η αφορμή για την ρήξη (μένει να φανεί αν θα είναι οριστική), στις σχέσεις του Βενιζέλου με τον Κυριάκο δόθηκε την Κυριακή.
Αιτία η αναφορά του πρωθυπουργού για τους πολιτικούς της υπόθεσης Novartis, οι δικογραφίες των οποίων αρχειοθετήθηκαν, που περιορίστηκε στα στελέχη του δικού του κόμματος, τους δύο πρώην πρωθυπουργούς και τέσσερις υπουργούς και άφησε εκτός τα πρόσωπα που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, τους Ευάγγελο Βενιζέλο, Ανδρέα Λοβέρδο, όπως και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννη Στουρνάρα.
Ο κ. Βενιζέλος δεν έκρυψε την δυσαρέσκειά του, παρενέβη αμέσως και εν ολίγοις κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη για θεσμικό ατόπημα. Άλλωστε ο ίδιος είχε υπάρξει αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και ο Ανδρέας Λοβέρδος ήταν υπουργός στην ίδια κυβέρνηση, όπως και ο Γιάννης Στουρνάρας. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέμεινε στην ίδια γραμμή, δείχνοντας ότι δεν επρόκειτο για αστοχία ή τυχαία παράλειψη.
Εξήγησε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρθηκε στους πολιτικούς του δικού του κόμματος, επιχειρώντας να φέρει τον Βενιζέλο απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη. Την γραμμή κλιμάκωσε ο Άδωνις Γεωργιάδης που grosso modo είπε ότι είναι υποχρέωση του Νίκου Ανδρουλάκη να καλύψει τους πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ και ρώτησε: «Πού είναι ο κ. Ανδρουλάκης; Ούτε μία δήλωση».
Σύγκρουση Βενιζέλου-Κυριάκου
Δεν είναι το πρώτο επεισόδιο που διαταράσσει την άλλοτε καλή σχέση Μητσοτάκη-Βενιζέλου. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε ασκήσει κριτική με αφορμή τη μελέτη Τσιόδρα-Λύτρα, είχε διαφωνήσει με τα μέτρα της κυβέρνησης για τον κορονοϊό, έχοντας χαρακτηρίσει αδιανόητα τα όσα συνέβησαν με την Εκκλησία. Είχε όμως εκφράσει αντιρρήσεις για το θέμα του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου και είχε εκφράσει ενστάσεις για την επέκτασης των χωρικών υδάτων (μόνο)στο Ιόνιο στα 12 μίλια.
Ο κ. Βενιζέλος είχε στηρίξει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην διεκδίκηση της εξουσίας. Μαζί με τους εκσυγχρονιστές του πρώην ΠΑΣΟΚ, τόσο ποσοτικά, όσο και με την συμμετοχή τους στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, συνέβαλλαν στην άνετη αυτοδυναμία του Κυριάκου. Οι φήμες μετά την επικράτηση Μητσοτάκη ήθελαν τον Βενιζέλο να αναμένει κάποια θέση. Είχε ακουστεί μέχρι και η Προεδρία της Δημοκρατίας.
Ωστόσο ο κ. Μητσοτάκης τον άφησε εκτός αξιοποίησης, όπως άλλωστε και την Άννα Διαμαντοπούλου (δεν είναι συγκρίσιμα μεγέθη), για παρεμφερείς λόγους. Αφενός δεν θα το άντεχε η βάση της ΝΔ, αφετέρου (ειδικά στην περίπτωση Βενιζέλου) δεν θα ήθελε μια προσωπικότητα με ιδιαίτερο πολιτικό εκτόπισμα και πληθωρική παρουσία στο πολιτικό πεδίο.
Το εάν η ρήξη στις σχέσεις Μητσοτάκη-Βενιζέλου είναι οριστική μένει να φανεί. Στο Μέγαρο Μαξίμου πάντως έχουν χάσει την ψυχραιμία τους και βλέπουν υπόγεια συνεννόηση με τον έτερο μεγάλο παραπονούμενο από την διακυβέρνηση Μητσοτάκη, τον Αντώνη Σαμαρά, στο πλαίσιο σεναρίων μετεκλογικών συνεργασιών, που δεν περιλαμβάνουν τον νυν πρωθυπουργό.
Και πάλι το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο
Το πρόβλημα για την κυβέρνηση μπορεί να προσωποποιείται ή να ενισχύεται από την στάση προβεβλημένων στελεχών, ωστόσο είναι ευρύτερο και στην βάση του πολιτικό. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, κερδίζει ισόποσα από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ (χαρακτηριστικά τα ευρήματα της πρόσφατης δημοσκόπησης της Pulse για τον ΣΚΑΙ). Θεωρείται δεδομένο ότι ένα τμήμα των εκσυγχρονιστών του ΠΑΣΟΚ, που στήριξε τον Κυριάκο, εξετάζει τον επαναπατρισμό του μετά την δυναμική που απέκτησε το ΚΙΝΑΛ με την εκλογή Ανδρουλάκη.
Η διαχειριστική ανεπάρκεια και οι δεξιές καντρίλιες του πρωθυπουργού τα διάφορα σκάνδαλα τύπου Φουρθιώτη και ο υπερβολικός αυταρχισμός, απωθούν ένα κοινό που αληθινά ή ψευδεπίγραφα ομνύει στον ορθολογισμό και στον εκσυγχρονισμό. Είναι ενδεικτική η αρθρογραφία διανοουμένων, όπως ο Απόστολος Δοξιάδης, που στέλνουν προειδοποιητικά μηνύματα. Το μόνο επιχείρημα του Μητσοτάκη προς τους ψηφοφόρους του λεγόμενου “ακραίου Κέντρου” είναι να ξαναζεστάνει το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο.
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η επίθεση που ξεκίνησε ο πρωθυπουργός, κατά του Νίκου Ανδρουλάκη την Κυριακή, τον οποίο κατηγόρησε για μη υπεύθυνη αντιπολίτευση και ευθυγράμμιση με τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ψήφισε την πρόταση δυσπιστίας. Στο ίδιο τέμπο ο Άδωνις Γεωργιάδης κατηγόρησε το ΚΙΝΑΛ ότι δεν πήρε θέση στο επεισόδιο με τον Παύλο Πολάκη (ο οποίος είναι κόκκινο πανί), στο οποίο όμως, όπως αποδείχθηκε, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ είχε δίκιο και του αφαιρέθηκε ο λόγος με μία πρωτοφανή στα χρονικά της Βουλής μεθόδευση.
Μέχρι στιγμής ο κ. Ανδρουλάκης δεν παρασύρεται σε μία στρατηγική σύμπλευσης με τη ΝΔ του Κυριάκο, που θα έχει παρόμοια εξέλιξη με του Ποταμιού, όπως άλλωστε δεν είχε παρασυρθεί και η Φώφη Γεννηματά που μιλούσε για “Μαξίμου ΑΕ”. Μόνο που το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, δίχως την εκσυγχρονιστική συνιστώσα του “ακραίου Κέντρου” εκπίπτει στον παραδοσιακό ακροδεξιό αντικομμουνισμό.
Είναι αμφίβολο αν ο Κυριάκος Μητσοτάκη μπορεί να το συντηρήσει μόνο με την, εξίσου ακραία με του Πολάκη ρητορική του Άδωνι Γεωργιάδη, ή με συμπεριφορές, όπως του Χαράλαμπου Αθανασίου. Άλλωστε δίχως την στήριξη των εκσυγχρονιστών στρέφεται όλο και περισσότερο προς την δεξιά του πτέρυγα, εκεί όμως καραδοκεί ο Αντώνης Σαμαράς που επίσης δεν ξεχνά το μετεκλογικό άδειασμα του Κυριάκου.
SLpress.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου