Μπήκα στον πειρασμό, με αφορμή το επικείμενο συνέδριο μέσω των άρθρων που έχω γράψει για την “Αυγή”, να ανατρέξω στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ στην τελευταία δεκαετία.
Μια πορεία βασανιστική, ακόμα και σήμερα, με πολλά εμπόδια παρά την μεγαλύτερη πολιτική έκπληξη της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας, την ανάδειξη της Αριστεράς στην εξουσία. Εκκίνηση από ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 2013.
Σημείωνα τότε: «Η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός, έχω ακούσει να λένε συχνά κάποιοι στις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Δίκιο έχουν, διότι σήμερα η ανάληψη της εξουσίας με την έγκριση και τον έλεγχο της κοινωνίας είναι ιερός σκοπός για τη σωτηρία της χώρας, πριν πουληθεί και καταστραφεί ολοσχερώς!
Και αντί όλοι να καταναλώνουν ενέργεια και φαιά ουσία για την απάντηση, με δημοκρατική εθνική ενότητα, θεωρούν τον ΣΥΡΙΖΑ κάτι σαν Α.Ε. Όπου οι μέτοχοι υπερασπίζονται τις μετοχές τους και φοβούνται την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου και τη διανομή των νέων μετοχών σε νέα μέλη και τους ενεργούς πολίτες».Στο ίδιο άρθρο: «Όλοι στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη συμφώνησαν πως ο ΣΥΡΙΖΑ των Συνιστωσών πρέπει να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Κανείς δεν διαφώνησε τότε με αυτή την επιλογή-σύνθημα. Δυστυχώς δεν το εννοούσαν όλοι». Στις 11-2-2014 είχα γράψει: «Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμμα, απέκτησε για πρώτη φορά καταστατικό και ψηφίστηκαν από 3.500 συνέδρους οι πολιτικές αποφάσεις και οι θέσεις. Και αυτό όμως αντιμετωπίζεται ως μη γενόμενο! Οι διαφορετικές απόψεις συνεχίζουν να εκφέρονται στον δημόσιο λόγο των στελεχών και των μελών, διατηρώντας την εικόνα σύγχυσης, μετατρέποντας την πολυφωνία σε κακοφωνία, που μεγεθύνεται από τα προπαγανδιστικά επιτελεία της κυβέρνησης που ασκούν σχεδόν μονοπωλιακή επιρροή στα μεγάλα ΜΜΕ». (Σας θυμίζει κάτι;)
Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ
Στο επόμενο άρθρο 22-2-14: «Παρακολουθώντας τις διεργασίες για την ανάδειξη υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, γίνεται αντιληπτό ότι το τεράστιο άνοιγμα της κοινωνίας προς τον ΣΥΡΙΖΑ, που τον έφερε στο ιστορικό 27% και συγκλόνισε την Ευρώπη (και όχι μόνο), δεν έχει αναλυθεί σοβαρά και κατά συνέπεια, δεν βρίσκει την αντίστοιχη ανταπόκριση από τους μηχανισμούς του κόμματος. Ενός κόμματος χωρίς κουλτούρα και ικανότητες διακυβέρνησης χώρας, με ανεπτυγμένα σύνδρομα αντιπολίτευσης και κινηματικών αντιδράσεων.
Χρήσιμη προίκα, δεν λέω, αλλά μόνο με αυτά, χωρίς ικανότητα κατάρτισης κυβερνητικού προγράμματος, σε αυτές μάλιστα τις διεθνείς συνθήκες, την πιθανή εντολή διακυβέρνησης που θα λάβεις, δεν θα μπορέσεις να την κρατήσεις για πολύ. Το να σε ψηφίσουν 1.655.042 πολίτες το 2012 σε σχέση με τους 313.231 το 2009 (άλμα 528%!) και ο κομματικός σου μηχανισμός να μην αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να συναντήσει όσο περισσότερους από αυτούς τους πολίτες μπορεί, ώστε να εκφράζει γνήσια και αυθεντικά τους πόθους για ένα καλύτερο αύριο, σε καθιστά ευάλωτο, σαν γίγαντα με πήλινα πόδια».
Και ολοκληρώνω τη διαδρομή, με μια παράγραφο από το άρθρο στις 28-7-2015: «Ο πολιτικός χρόνος έτρεξε ταχύτατα καθώς τα κόμματα του κατεστημένου διαλύονταν από την κρίση που δημιούργησαν και δεν μπόρεσαν να την διαχειριστούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπό την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα, που έπεισε ότι μπορεί να εκφράσει την αλλαγή και την ανανέωση, ανέβηκε στο μεγάλο κύμα του λαϊκού θυμού και έφτασε έως την εξουσία! Η πορεία αυτή δεν ήταν ομαλή, καθώς το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε στους στόχους που είχε βάλει, να αυτοδιαλυθούν οι Συνιστώσες και να αρχίσει η διαδικασία ενοποίησης. Το νέο υπόδειγμα της Αριστεράς δεν αποκαλύφθηκε και παραμένει ακόμα ζητούμενο»!
Επίλογος: Πόσοι αναλογίστηκαν και προβληματίστηκαν για τις εξελίξεις στην Ευρώπη με την ultra Αριστερά να φθίνει σχεδόν παντού; Πόσοι εργάστηκαν για να γειώσουν το κόμμα με τις ζωντανές δυνάμεις στην κοινωνία; Πώς κοιμάσαι αγαπητό στέλεχος, όταν δεν έχεις ακόμα επιρροή στη νεολαία, στα συνδικάτα στις τοπικές κοινωνίες στον καλλιτεχνικό και πνευματικό κόσμο; Πώς θα αντιμετωπίσεις αυτόν τον μεγάλο συνασπισμό συμφερόντων, εγχώριων και ξένων, που αποφάσισαν ότι η αριστερή παρένθεση έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα; Ποια εργαλεία θα βρεις και με ποιους θα ξανακυβερνήσεις μετά την “λαίλαπα Μητσοτάκη”;
slpress.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου