Η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου δεν είναι πλέον, πολιτικά, παρθένα. Έχει ήδη, - και συνεχίζει να γράφει – τη δική της ιστορία. Ί
σως, πολλοί να διερωτήθηκαν προς τι ο υπέρμετρος ζήλος κι ενθουσιασμός πολλών για τη συγκρότησή της. Τα μέχρι τούδε, λίαν διακριτά, πολιτικά αποτυπώματά της αποκαρδιώνουν εμφανώς ακόμα και τους πιο ένθερμους θιασώτες της.
Κατ αρχήν, πέραν της όποιας αυστηρής συνταγματικής προσέγγισης περί πολιτικής νομιμοποίησής της, ακόπως δύνανται να επισημανθούν τα εξής. Ο Λουκάς Παπαδήμος, κατά τα λοιπά ικανός κι έμπειρος τεχνοκράτης με εθνική και διεθνή αναγνώριση, τέθηκε επικεφαλής σε ένα καθόλα ξένο πολιτικό σώμα. Αποδέχθηκε να προεδρεύει σε μια πολυπληθή και λίαν δυσκίνητη κυβέρνηση την οποία σχημάτισαν οι αρχηγοί των τριών κομμάτων που την
συναπαρτίζουν. Οι εν λόγω αρχηγοί έδρασαν με καθαρά κομματική ιδιοτέλεια και με μόνο στόχο να εξυπηρετήσουν τους εκλογικούς τους στόχους.
Το ΠΑΣΟΚ, κράτησε όλους τους υπουργούς του προηγούμενου, υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, σχήματος και συμπαρέσυρε τους άλλους δύο εταίρους σε ένα νέο συνεργατικό σχήμα ευελπιστώντας ότι θα διαχυθούν στο ευρύτερο πολιτικό σκηνικό οι όποιες πολιτικές ευθύνες του αναλογούν για την σημερινή οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας. Η εμμονή, δε, των πράσινων επιτελών στην όσο το δυνατόν χρονικά επιμηκυμένη παραμονή της παρούσης κυβέρνησης στην εξουσία στοχεύει στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απομάκρυνση της κάλπης από τα πεπραγμένα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα, δε, εξυπηρετεί και τους προσωπικούς στόχους των κομματικών επιγόνων για τη διαμόρφωση εσωκομματικών ισορροπιών και συσχετισμών οι οποίοι θα είναι με το μέρος τους στην πορεία για την κατάκτηση του κομματικού προεδρικού θώκου.
Η Νέα Δημοκρατία, από την πλευρά της, συμμετέχει στην κυβέρνηση, ευελπιστώντας πως θα εξομαλύνει τις σχέσεις της Συγγρού με τους εταίρους και δανειστές. Σχέσεις οι οποίες είχαν πλήρως διαρραγεί από τις αντί μνημονιακές κορώνες του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ταυτόχρονα, θα κόπαζαν κι οι εσωκομματικές έριδες από τις, όχι και λίγες, φωνές υπέρ μιας πιο διαλλακτικής αντιπολιτευτικής τακτικής προς το μνημόνιο και τις δεσμεύσεις του.
Ο ΛΑΟΣ, είχε υπερθεματίσει για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας ή έστω κάποιας μορφής πολυκομματικής συνεργασίας. Το όνομα του πρωθυπουργού ήταν δευτερεύον. Ο Λουκάς Παπαδήμος, προέκυψε στην πορεία. Στόχος του Γιώργου Καρατζαφέρη και των στενών του επιτελών ήταν η πολιτική από ενοχοποίηση από το όποιο ακροδεξιό παρελθόν τους και η ανάδειξη του κόμματος σε ισότιμο κυβερνητικό εταίρο για την περίπτωση μη αυτοδύναμης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας της οποτεδήποτε μέσα στο χρόνο εκλογικής αναμέτρησης.
Στην παρούσα φάση, 40 ημέρες από την ορκωμοσία της κυβέρνησης, από τραγελαφικά έως και σχιζοφρενικά είναι όσα συμβαίνουν καθημερινά στο ολοένα και πιο σκληρά συγκλονιζόμενο κυβερνητικό σκάφος.
Οι από το ΠΑΣΟΚ προερχόμενοι υπουργοί, ενδιαφέρονται μόνον για την διαδοχή στο κόμμα τους. Το μόνο έργο που τους απασχολεί είναι η στοίχιση υπέρ του ενός ή του άλλου δελφίνου του προεδρικού θώκου. Οι γαλάζιοι συνάδελφοί τους, αρέσκονται κι αρκούνται σε μια όλως πολιτικά παθητική στάση. Ευελπιστούν πως αντιπολιτευόμενοι, μ΄ αυτόν τον τρόπο την κυβέρνηση στην οποία και συμμετέχουν θα ελαχιστοποιήσουν και τις όποιες λαϊκές δυσαρέσκειες προκαλούν οι πολιτικές της κυβέρνησης. Από τη δική τους πλευρά, οι τέσσερεις υπουργοί του ΛΑΟΣ, διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις, βλέπουν μια κατιούσα πορεία στα ποσοστά αποδοχής τους στην ελληνική κοινωνία και προσπαθούν παντοιοτρόπως να επανακαθορίσουν την πολιτική της συμμετοχής τους.
Πέραν των όποιων υποχρεώσεων απέναντι στην τρόικα και τους ετέρους, η παρούσα κυβέρνηση δείχνει δέσμια των πολλών ελπίδων που η ίδια εξέθρεψε και των πολλών αδυναμιών που εμφανώς παρουσιάζει εξαιτίας των ιδιοτελών στόχων των τριών κυβερνητικών εταίρων. Πάντα ταύτα, κλυδωνίζουν το κυβερνητικό σκάφος σε βαθμό που ουδείς να αποκλείει κυβερνητική κρίση ανά πάσα ώρα και στιγμή…!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου