Καθώς η επταετία Μητσοτάκη ολοκλήρωσε τον νεοφιλελεύθερο μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας και δευτερευόντως της κοινωνίας (στον βαθμό που αυτή εκούσα άκουσα αποδέχθηκε τα βασικά ιδεολογήματα που τον συνόδευαν), η διάψευση των προσδοκιών που δημιούργησε – για εκσυγχρονισμό των θεσμών,
αλλά κυρίως για την επίτευξη της γενικής ευημερίας και ενός πλεονάσματος που να επιτρέπει αξιόλογες ανακατανομές και άμβλυνση των κραυγαλέων ανισοτήτων – αποδομεί, όχι μόνο την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά προκαλεί πλέον κρίση νομιμοποίησης του συστήματος.
Η επόμενη κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη όχι απλώς με τις προσδοκίες που δεν ικανοποίησε η περίοδος Μητσοτάκη, αλλά με αντικειμενικά αιτήματα ενός κοινωνικού σώματος που ένα σημαντικό τμήμα του τουλάχιστον βρίσκεται στο όριο της επιβίωσης. Ενώ η χώρα χρειάζεται πλέον ριζικές αλλαγές – στο παραγωγικό μοντέλο, στην ενέργεια, στις τράπεζες – είναι αμφίβολο εάν τα κόμματα που φιλοδοξούν να παίξουν ρόλο, διαφοροποιούνται από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο – πέρα φυσικά από την διαφθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Περιορίζονται σε υποσχέσεις για καλύτερη διαχείριση- αναδιανομή, ωσάν να εξαντλείται εκεί το πρόβλημα.
