Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

ΠΟΙΑ ΠΑΓΙΔΑ στήνει το Βερολίνο...!!!

Α. Τσίπρας: "Η Άγκελα Μέρκελ είναι μια πολιτικός που έχει συναίσθηση της ευθύνης και παρότι είναι στο κεντροδεξιό κόμμα"

Η εικόνα που επικρατεί περί ομαλής εξέλιξης των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης δεν ανταποκρίνεται (τουλάχιστον πλήρως) στην... πραγματικότητα. Όπως πληροφορείται η «κυριακάτικη δημοκρατία», στο παρασκήνιο υπάρχει εμπλοκή που θεωρείται πολύ πιθανόν έως βέβαιο να οδηγήσει σε επικίνδυνη παράταση της εκκρεμότητας έως τις γερμανικές εκλογές...

Η θετική έκβαση αφορά το σκέλος της τεχνικής συμφωνίας η οποία πράγματι μπορεί να κλείσει εντός των ημερών και να προλάβει να επικυρωθεί μέχρι την επόμενη συνεδρίαση του Eurogroup στις 22 Μαΐου. Όμως το μείζον θέμα, που θα κρίνει και ευρύτερα τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, δεν είναι άλλο από το αν θα ακολουθήσει ή όχι 4ο Μνημόνιο -και με ποια μορφή- ύστερα από την ολοκλήρωση του σημερινού προγράμματος στα μέσα του 2018. Το θέμα αυτό είναι σε απόλυτη συνάρτηση με τη λύση για το χρέος η οποία έχει εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο (ευρωπαϊκών διαστάσεων) Γεφύρι της Άρτας.

Ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας μπορεί να δέχθηκε καταιγισμό επικριτικών σχολίων για το περιεχόμενο της τηλεοπτικής συνέντευξής του στον Αnt1 την Τρίτη, ωστόσο ο βασικός αποδέκτης του αυτή τη φορά δεν βρισκόταν στο εσωτερικό αλλά στο Βερολίνο. Υπό την απειλή ότι αν δεν υπάρξει συμφωνία και για την ελάφρυνση του χρέους θα ακυρώσει τα μέτρα και δεν θα τα εφαρμόσει έστω και αν ψηφιστούν, ο κ. Τσίπρας επιχείρησε να ασκήσει πίεση προς τη γερμανική πλευρά η οποία όμως αντέδρασε μάλλον με πρόσθετο εκνευρισμό. Ο εκπρόσωπος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υπενθύμισε με νόημα πως «μόνο όταν εφαρμοστούν όλα τα μέτρα και υλοποιηθεί με επιτυχία το σύνολο του τρέχοντος προγράμματος δηλ. το 2018, το Eurogroup θα εξετάσει τα μέτρα για το ελληνικό χρέος, εφόσον κριθεί πως είναι αναγκαίο για να είναι βιώσιμο το χρέος».

Η γερμανική κυβέρνηση επιμένει σθεναρά στην τακτική να μην θέλει να ανοίξει τα χαρτιά της έως τις εκλογές του προσεχούς Σεπτεμβρίου. Από τη στιγμή μάλιστα που το προηγούμενο διάστημα η ελληνική πλευρά ήταν εκείνη που καθυστερούσε το κλείσιμο της συμφωνίας ελπίζοντας σε μια ευνοϊκή αλλαγή συσχετισμών ανά την Ευρώπη, τώρα κάνει το ίδιο και το Βερολίνο διότι δεν θέλει αναταράξεις όσο διαρκεί η προεκλογική περίοδος στη Γερμανία. Το μεγαλύτερο τμήμα των Γερμανών ψηφοφόρων δυσφορεί όταν το ελληνικό ζήτημα επανέρχεται στην επιφάνεια και -πολύ περισσότερο- αντιδρά όταν ανακινούνται θέματα που με οποιαδήποτε μορφή ερμηνεύονται ή παρουσιάζονται ως περαιτέρω οικονομική βοήθεια ή διευκόλυνση προς τη χώρα μας. Έτσι οι Χριστιανοδημοκράτες του CDU προσπαθούν να κρατήσουν προσωρινά κλειστό το μέτωπό υπό την επίφαση ότι όλα βαίνουν καλώς ενώ και οι Σοσιαλδημοκράτες του SPD, βλέποντας τις δημοσκοπήσεις, προσαρμόζονται στη συστημική γερμανική γραμμή που εκφράζεται αυθεντικά από τον κ. Σόιμπλε.

Το πρόβλημα για τον κ. Τσίπρα επομένως δεν έχει βραχυπρόθεσμο χαρακτήρα. Τα μέτρα που θα συμφωνηθούν θα ψηφιστούν από την υπάρχουσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία και καθώς πλησιάζει καλοκαίρι οι επόμενοι μήνες δεν αναμένεται να παρουσιάσουν ιδιαίτερες δυσκολίες. Ο πονοκέφαλος, που καθημερινά πλέον μεγαλώνει, έχει να κάνει με την επόμενη ημέρα των γερμανικών εκλογών. Ουδείς τρέφει αμφιβολία ότι μόλις λήξει η εκκρεμότητα αυτή το Βερολίνο θα επανέλθει στη γνώριμη σκληρή στάση του και θα αξιώσει κατ' ουσίαν την αποδοχή ενός 4ου Μνημονίου σε συνδυασμό με τις αποφάσεις για το χρέος. Ακόμη κι αν φανεί ότι ο κ. Σόιμπλε εγκαταλείπει το υπουργείο Οικονομικών, η μεταβατική περίοδος για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης θεωρείται αρκετή για να ετοιμαστεί η νέα «θηλιά» που θα παρατείνει τουλάχιστον για άλλη μια τριετία τον πλήρη έλεγχο της χώρας πέραν των υπολοίπων δεσμεύσεων που ήδη υπάρχουν.

Μια τέτοια προοπτική, περιορίζει ασφυκτικά τα περιθώρια ελιγμών του κ. Τσίπρα. Το ιδανικό σενάριο για τον ίδιο θα ήταν να υπάρξει μια συμφωνία που θα επιτρέψει στην Ελλάδα κανονική και επιτυχή έξοδο στις αγορές μέσα στο 2018, ώστε υπό αυτό το θετικό κλίμα και με την προοπτική της οικονομικής ανάκαμψης να βαδίσει συντεταγμένα σε εκλογές είτε το φθινόπωρο της ερχόμενης χρονιάς είτε το 2019. Όμως στο χώρο του ήδη ακούγονται -αν και σποραδικά- φωνές που επισημαίνουν ότι αν αφήσει το χρόνο να κυλήσει χωρίς να έχει εξασφαλίσει ολοκληρωμένη συμφωνία, μετά τον Σεπτέμβριο θα είναι πολύ αργά. Ακόμη και η εν αναμονή τεχνική συμφωνία που θα επιτρέψει την εκταμίευση τμήματος οφειλομένων -τα οποία θα επιστρέψουν όμως στους δανειστές για την αποπληρωμή των μεγάλων ομολόγων του Ιουλίου- είναι προφανές ότι δεν λύνει παρά προσωρινά το πρόβλημα. Η παγίδα είναι ανοικτή και περιμένει...

Μπορεί λοιπόν να θριαμβολογεί το κυβερνητικό επιτελείο και ως εκ τούτου να επικρίνεται με σφοδρότητα ότι έχει αποκοπεί από την -κοινωνική πρωτίστως- πραγματικότητα, αλλά στο παρασκήνιο η αγωνία κορυφώνεται. Στο σχεδιασμό για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης κατάστασης μάλιστα εντάσσεται, σύμφωνα με πληροφορίες, και το πρωτογενές υπερπλεόνασμα 3,9% για το 2016 που οριστικοποιήθηκε αυτές τις ημέρες. Αν και ο μνημονιακός στόχος περιόριζε την υποχρέωση στο 0,5%, η κυβέρνηση εμφάνισε δημοσίως την υπεραπόδοση αυτή περίπου ως πιστοποιητικό καλής συμπεριφοράς απέναντι στους δανειστές δεχόμενη ταυτόχρονα έντονα πυρά για λάθος διαπραγματευτική τακτική αλλά και τις συνέπειες που προκαλούνται στην πραγματική οικονομία.

Η αλήθεια όμως είναι ότι αυτά τα επιπλέον περίπου 6 δις ευρώ θέλει να τα έχει - και για την ακρίβεια να τα προσθέσει- στο «αποθεματικό» της για τη λίαν πιθανή περίπτωση που τα πράγματα με τους δανειστές οδηγηθούν σε κρίση στα τέλη του 2017 ή στις αρχές του 2018 λόγω της πίεσης για αποδοχή νέου Μνημονίου. Όπως λένε με νόημα κυβερνητικά στελέχη, η αρνητική εμπειρία του 2015 έδειξε την ανάγκη να υπάρχει εγκαίρως σε ετοιμότητα ένα σχέδιο για την κάλυψη των οικονομικών αναγκών δίχως να βρεθεί η χώρα υπό την απειλή της χρεοκοπίας προκειμένου να υποκύψει. Πάντως ένας τέτοιος -ούτως ή άλλως ριψοκίνδυνος- σχεδιασμός συμπεριλαμβάνει και προσφυγή (με αυτήν ή άλλη αφορμή) στις κάλπες κατά την ίδια χρονική περίοδο, έως τις αρχές του 2018, έτσι ώστε τελικά η επόμενη κυβέρνηση να πάρει την ευθύνη των αποφάσεων μιας νέας συμφωνίας. Κι έτσι οι εκλογές μετατρέπονται σε οδό διαφυγής για τον κ. Τσίπρα ο οποίος αφήνει την καυτή πατάτα στον διάδοχό του...
Ανδρέας Καψαμπέλης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου