Μοναχική κυβέρνηση – σπαρασσόμενη αντιπολίτευση...!!!

Του Γιάννη Σπ. Παργινού
Οικονομολόγου - Δημοσιογράφου
================
Είναι σαφές ότι στις ανθρώπινες κοινωνίες και στην πορεία του χρόνου προκύπτουν ενίοτε κενά ηγεσίας. Είτε από πάσης φύσεως ήττες, είτε από λογής - λογής παραιτήσεις, είτε επειδή οι ηγέτες εκλείπουν φυσικά. Στις δημοκρατίες είναι επίσης θεμιτή, κατανοητή και πλήρως πολιτικά ερμηνεύσιμη ή όποια μάχη επιγόνων, όσο σκληρή κι αν αυτή είναι και με οποιοδήποτε παρασκήνιο κι αυτή διεξάγεται.

Είναι όμως πλήρης πολιτική παραδοξότητα, αν όχι και πρώτου μεγέθους περιφρόνηση της ίδιας της Δημοκρατίας μας , αν όχι αυτή καθεαυτή και καθ ολοκληρίαν εθνικά επιζήμια πολιτική συμπεριφορά η παντελής κοινοβουλευτική απουσία του δεύτερου σε δύναμη κόμματος του πολιτικού μας συστήματος.

Κι όμως, πάντα τα ανωτέρω συνυπάρχουν. Έναν περίπου μήνα μετά τις πρόσφατες εκλογές και την παραίτηση του Κώστα Καραμανλή από την αρχηγία, το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης δείχνει να μην γνωρίζει ούτε καν τη διαδικασία εκλογής του νέου προέδρου του, ωσάν να μην ήταν πρωταγωνιστής του πολιτικού μας συστήματος αλλά μεμονωμένος κομπάρσος ή έστω ανεξάρτητος παίχτης. Ο ίδιος δε ο πρώην πρωθυπουργός έχει αποσυρθεί σε μια ιδιόρρυθμη πολιτική αγρανάπαυση, ωσάν να ήθελε να τιμωρήσει την παράταξή του για τα προβλήματα που του δημιούργησαν οι κορυφαίοι της όταν ήταν στην κυβέρνηση και να εκδικηθεί την ελληνική κοινωνία επειδή του στέρησε την εξουσία . Από τη δική της πλευρά η κυβέρνηση αναλαμβάνει σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες λίαν καθοριστικές για την πορεία του τόπου στερούμενη την εποικοδομητική, επιβεβλημένη και αναγκαία κριτική της αξιωματικής αντιπολίτευσης μετά του απαιτούμενου παραγωγικού κοινοβουλευτικού ελέγχου. Συνέπεια όλων αυτών είναι ακόμα ένα ελληνικό παράδοξο. Μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις – ευρωεκλογές και εθνικές εκλογές – και παρά τη συσσώρευση πολλών νομοθετικών εκκρεμοτήτων η βουλή παραμένει κλειστή από τις αρχές Μαΐου.

Η νομοθετική μοναξιά πρωθυπουργού και κυβέρνησης
===================================
Πρωθυπουργός και κυβέρνηση φέρονται αποφασισμένοι να υλοποιήσουν στο ακέραιο τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις αδιαφορώντας πλήρως για την οποιαδήποτε μορφή πολιτικής σύγκρουσης. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που πολλοί σε ολόκληρο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας να διερωτώνται…, « μέχρι πού και μέχρι πότε θα αντέξει ο Γιώργος και η κυβέρνησή του…»! Είναι κάτι παραπάνω από σαφές και γνωστό στους παροικούντες την πράσινη Ιερουσαλήμ της Ιπποκράτους ότι… , στην σκληρή απόφαση για κατάργηση όλων των ειδών των stage υπήρξαν διαφοροποιήσεις ακόμα και στην ίδια τη διϋπουργική επιτροπή…, στην πιστή τήρηση των βιογραφικών στο διαδίχτυο για τη στελέχωση ακόμα και αμιγώς πολιτικών θέσεων υπήρξαν και συνεχίζουν να υπάρχουν αντιδράσεις…, ο προτεινόμενος εκλογικός νόμος κατά το γερμανικό πρότυπο είναι μονίμως casus belli για πολλούς βαρόνους της πολιτικής μας ζωής τόσο σε συμπολίτευση όσο και σε αντιπολίτευση…, η δρομολογούμενη διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας με την επιχειρούμενη νέα αρχιτεκτονική στις κρατικές δομές της αντιστρατεύεται τα πάσης φύσεως μικρά, μεσαία και μεγάλα – πολιτικά είτε οικονομικά - συμφέροντα κατάσπαρτα από άκρη σε άκρη στην ελληνική επικράτεια. Σε κάθε περίπτωση, το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης μπορεί να δείχνει ότι τελείται σε πολιτική νηνεμία αλλά πολλά μπορούν να προκύψουν. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι αποφασισμένος να συγκρουστεί. Τα πρώτα βήματά του στην πρωθυπουργία το μαρτυρούν. Το πολιτικό και οικονομικό παιγνίδι επανακαθορίζεται και επαναοριοθετείται πλήρως και προς κάθε κατεύθυνση. Η διαδικασία εκλογής νέου γραμματέα στο ΠΑΣΟΚ και το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας έφερε στον αφρό τις διαφορές κυβερνητικής προσέγγισης ανάμεσα στο παλαιό και νέο ΠΑΣΟΚ. Η σύνθεση του Υπουργικού Συμβουλίου, η δομή του πρωθυπουργικού γραφείου και το όλο στυλ στη διαχείριση της εξουσίας δείχνουν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου εγκαινιάζει νέα πρότυπα διακυβέρνησης αφήνοντας πίσω του το λεγόμενο « παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ ». Ο ενθουσιασμός της ελληνικής κοινωνίας για το « πολιτικά πρωτογενές » είναι τέτοιος, τόσο μεγάλος και τόσο έντονα διακριτός που απαγορεύει την οποιαδήποτε εκ των έσω της κυβερνώσας παράταξης αντίδραση. Σε επίπεδο διεθνών σχέσεων, έκπληξη πρώτου μεγέθους αποτέλεσε και η συνάντηση του πρωθυπουργού με τον ομόλογό του των Σκοπίων και μάλιστα με δική του πρωτοβουλία. Ο κ. Παπανδρέου έσπασε την πεπατημένη της ελληνικής διπλωματίας που ήθελε τα Σκόπια μακράν από κάθε ενέργεια ακόμα και σε ανθρώπινο επίπεδο. Είναι σαφές ότι ο πρωθυπουργός προσδοκά και επιδιώκει να οικοδομήσει ένα τέτοιο αυτόφωτο και πρωτογενές πολιτικό προφίλ στην ελληνική κοινωνία που θα τον απαγκιστρώσει από την οποιαδήποτε παλαιοκομματική ισορροπία και θα του επιτρέψει να οικοδομήσει τέτοια ηγετική προσωπικότητα που θα του διαθέτει και τα αναγκαία περιθώρια πολιτικών ελιγμών και πρωτοβουλιών. Επιπλέον δε, - ουδόλως μπορεί να μην ληφθεί υπόψη ότι - παρελθοντικές αποφάσεις του νυν πρωθυπουργού, βαθέως λοιδορηθείσες και παντελώς απορριφθείσες μέχρι πρότινος, μεταλλάσσονται σε ιδανικές λύσεις και προτάσεις των πολιτικών του αντιπάλων. Δεν είναι τυχαίο ότι πεδίο σύγκρουσης στην Νέα Δημοκρατία είναι η εκλογή προέδρου κατά τα πρότυπα του ΠΑΣΟΚ. Παρά ταύτα όμως, το παράδειγμα της άμεσης κατάρρευσης της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή είναι τόσο πρόσφατο που θα ήταν πολιτική αυτοκτονία να μην κρατείται νοερά στην μνήμη των κυβερνώντων. Και ο πρώην πρωθυπουργός ήταν παντοδύναμος. Μέχρι την παρουσία του στην ΔΕΘ το Σεπτέμβριο του 2008. Ένα λάθος ήταν αρκετό και μοιραίο για την πολιτική του κατάρρευση και την επακολουθήσασα κομματική διαπόμπευση.

Σύγκρουση μέχρις εσχάτων στην Νέα Δημοκρατία
===================================
Στην αρχή της κούρσας για τη διαδοχή του Κώστα Καραμανλή στην Νέα Δημοκρατία πολλοί πίστευαν ότι η κατάκτηση του προεδρικού θώκου θα ήταν ένας απλός περίπατος για την Ντόρα Μπακογιάννη. Το σφάλμα – όπως οι τελευταίες εκτιμήσεις δείχνουν – ήταν μέγιστο και κατ επέκταση πολιτικά μοιραίο. Αγνοήθηκε ότι το σύστημα δόμησης του κόμματος είναι πλήρως Καραμανλικό κατά τα πρότυπα του ΠΑΣΟΚ που το ανάλογο σύστημα κομματικής δόμησης είναι Παπανδρεϊκό. Όπως και στην περίπτωση του Ευάγγελου Βενιζέλου, έτσι και στην προκείμενη περίπτωση της Ντόρας Μπακογιάννη, αγνοήθηκε πλήρως το ψυχολογικό στοιχείο του ανώνυμου οπαδού που, ευτυχώς ή δυστυχώς, στην ελληνική κοινωνία ακόμα είναι έντονα ενεργό. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος « πιάνοντας τον παλμό » της παράταξης πρότεινε εκλογή προέδρου από τη βάση κάτι που ασμένως έγινε αποδεκτό από τον Αντώνη Σαμαρά. Από την απόφαση αυτή και μετά το παιγνίδι έπαιρνε μη ελεγχόμενες διαστάσεις για την πρώην υπουργό εξωτερικών. Δεν είναι τυχαίο ότι η κ. Μπακογιάννη, σοφά σκεφτόμενη και ποιούσα, με νύχια και δόντια προσπάθησε να περιορίσει την προεδρική εκλογή σε επίπεδα συνεδρίου, ο δε εσωκομματικός σύμμαχός της Βαγγέλης Μεϊμαράκης ακόμα προς τούτο καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες. Επιπλέον δε, σε μια περίοδο που κοινωνιολογικά και πολιτικά ο « Παπανδρεϊσμός » βρίσκεται σε έξαρση – λόγω του πρόσφατου εκλογικού θριάμβου – αυτόματα ανατροφοδοτούνται τα αισθήματα αυτοσυντήρησης του « Καραμανλισμού ». Το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνεται πιστά από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 και εντεύθεν. Και η εν λόγω εξέλιξη, είναι σαφές ότι, ουδόλως βοηθάει την πρώην υπουργό εξωτερικών παρά τις διακριτές και αδιαμφισβήτητες ηγετικές της ικανότητες.

Το ζητούμενο όμως δεν είναι μόνον ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό είναι εσωκομματικό πρόβλημα μιας παράταξης. Το πολιτικό ζητούμενο και πολιτικά ενδιαφέρον είναι κατά πόσον μετά την εκλογή προέδρου η Αξιωματική Αντιπολίτευση θα διασώσει την παραταξιακή συνοχή της και απερίσπαστη θα προσφέρει στην εύρυθμη λειτουργία της κοινοβουλευτικής μας Δημοκρατίας. Η μέχρι τώρα επιδειχθείσα και ολοένα οξυνόμενη, παντοιοτρόπως εντεινόμενη και πολλαπλώς επεκτεινόμενη αντιπαράθεση των τεσσάρων μνηστήρων, μάλλον δυσοίωνες εκτιμήσεις προσφέρει για το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας...!!!